
همیشه معتقد بودم و هستم که در طول تاریخ به زنان و حقشان برای حضور در جامعه اجحاف شده و به عنوان یک زن همیشه تلاش داشتم این گپ بزرگ در زندگیم رو حل کنم. اما نزدیک به ۱۰ سال کار در اکوسیستمهای مختلف، تجربهی ناخوشایندی از کار کردن با زنان مدیر بهم داده است.
اولین جایی که به طور نیمه جدی کار میکردم، یکی از مدیران زن عاشق مردی بود از همکارها. من نه این موضوع رو میدونستم و نه اون مرد به چشمم میومد. دوستانی داشتم خوشحال و بیعقل که فکر میکردم برایم کافیست و در دنیای خودم خوشحال بودم. این زن اما در دنیای خودش از حرف زدن دو کلمهای من با این مرد داستانها ساخت و با من دشمن شد و من باز نمیدونستم. بخوام سرتون رو درد نیارم، خلاصه باید بگم که این خانم کارهای پیش و پا افتاده و خارج از زمان کاری بهم میداد که بعد از مدتی من رو فراری داد از اون شرکت هرتی و پرتی. بعدها شنیدم که بهم تهمت رابطه با مدیرعامل رو زده بوده و خود مدیرعامل بعد ماهها که ازم علت بیرون اومدنم رو میپرسید بهم گفت.
اینجا گفتم ممکن بود مرد باشه این زن و اینجور بیوجدان، همهی زنها اینگونه نیستن. اشتباه میکردم!
بعدها زمانه چرخید و من در تیم زنی دیگر مشغول به کار شدم. کسی که مدعی بود یک فعال حقوق زنانه و پایبند به آن. اما ذرهای وجدان شاید در این زن ندیدم. حسود بود و دروغگو. جا خالی دادن در هنگام اشتباه و زدن حق امتیاز پروژههای موفق به نام خودش از ویژگیهای مدیریتی ایشون بود. این زن هم باعث شد بعد سالها کار و بستن پروژه پشت پروژه برای شرکت، دُمم رو بذارم رو کولم و بزنم بیرون.
سومین و چهارمین زنهایی که باهاشون کار کردم نیز جاخالی بدههای قهاری بودند و امتیازبگیران متبحر! متاسفانه!
در اینجا باید بگم که در این ده سال با مردان مدیر شاید ۲۰ درصد زنها مشکل داشتم و همیشه مشکل با حرف و منطق حل شده.
نمیدونم چه بر سر ما زنها اومده که اینجور بیوجدان کار میکنیم. اما بهتره که از شعارها کم و به عملمون اضافه کنیم تا بتونیم همگام با مردها این دنیای مردانه رو متعادل کنیم. اینکه در همهی عرصهها کنار گذاشته شدهایم همیشه تقصیر مردها نیست. به خودمون نگاهی بندازیم هم بد نیست.
با تشکر،
یک زن.