
آسترولوژی، فالی که تماشاست.
«آسترولوژی» یا همان «اختربینی» که به «طالعبینی» هم مشهوره شبهعلمیست که در سرتاسر جهان طرفدارهای مخصوص به خودش رو داره.
مردم در سطوح مختلف با این موضوع در گیرند. بعضیها مرشدی دارند و برایشان براساس اصطرلاب چارت میبندد و بعضی هم به محتوای پادکستها و وبسایتها بسنده میکنند؛ حتی فکر میکنم سرسختترین و منطقیترین انسانها هم یکبار برای تفریح طالعبینی خودشون رو خوندند.
حال هدف من از نوشتن در مورد این موضوع نه اثبات علمی، که جویا شدن نظر یک جامعهی نسبتا علمی و منطقی است.
آسمان، علم و انسان
علم انسان از مشاهده و آزمایش تشکیل شده. انسان ابتدا مشاهده کرد؛ سپس با فرض فرضیات، مشاهداتش را به بوتهی آزمایش گذاشت، فرضیات را به نظریه تبدیل کرد و نظریات رو به علم امروزی.
میدانیم که خاستگاه علم آسترونومی یا نجوم از علاقهی انسان به آسمانی است که شاید ساکنین شهرها با آن بیگانه باشند. در آن زمان سیارات و صورفلکی در آسمانی الماسفشان حرکت میکردند و انسانهای بادیهنشین محاسبه. این شد که گردی زمین اثبات و تقویمها تدوین شد. اما این مشاهدات به شاخهی دیگری هم کشیده شد و آن چیزی نیست جز آسترولوژی.
مشاهدات در آسترولوژی به تجربه برمیگردد و حقیقتا نمیدونم چقدر از لحاظ علمی اثبات شده.
اما در میان جستجوهایی که داشتم به مقالهی جالب یک دکتر در وبسایت psychologytoday.com برخوردم؛ در این نوشته به موارد جالبی اشاره شده از جمله اینکه آب و هوا و اقلیم بر خلق و خوی افراد متولد شده در آینده تأثیر میذاره. به طور مثال ابتلا به اسکیزوفرنی در متولدین سه ماه زمستان محتملتر است یا مردان متولد شده در تابستان، وظیفهشناسی کمتری دارند. عجیبه نه؟ اما کافی نیست!
آسترولوژی، تماشای تجربهها
همچنان این موضوع مخالفها و موافقهای خودش رو داره. اما سؤالی که همیشه از ایگوی بسیار منطقی خودم میپرسم اینه که اگر ماه میتونه بر جذر و مد دریاها تأثیر بگذاره، چرا جاذبهی اجرام عظیم آسمان که ماه در برابرشون تکه سنگی بیش نیست، نتوانند در بالا پایین کردن وقایع و خلقوخوی انسان اثر بگذارند؟
و اینکه احتمالا مشاهدهی تجربیات انسان چندهزار ساله بر تاثیر اجرام عظیم کیهان بر وقایع خالی از لطف نیست، اما به شدت خرافی و دور از ذهنه!
و جواب درست؟ هیچ نمیدانم.
با تشکر،
یک سردرگم.