
دوست داشتن تو، گل سرشدِ باغِ احساسم است؛ نه از سرِ نیازی که کویرِ دلم را آباد کند، نه از بـهرِ اجباری که ریسمانِ سردِ تـنهایی را بر گـردَنم بـیندازد. عشقِ تو، همچون نسـیمِ دلنوازِ بهارانی است که بیهیچ چشمداشتی، بـر سـرشاخههایِ روحم میوزد و جانِ تازه بـه گلبرگهایِ وجودم میبخشد.
تـو، آن آفتـابِ دلنشینی کـه بـدونِ قبلهی چشـمانم، بـر مدارِ مـن مـیگـردی و بـا نـورِ حضورت، غنچـههایِ آرزو را در سـبـزهزارِ قلبم میشکوفانی. عـطـرِ حضـورت مـانـنـدِ نـسـریـن و نـرگـس است کـه در هوایِ بهارانی پخش میشود و مشامِ جانم را معطر میسازد.
آری، دوست داشتنِ تو، زیباترین بـیـانِ احـساس است؛ آنگونه که گـلِ سرخ، در اولین پرتوِ شفقِ صبحگاهـی، جامِ شرابش را پر از شهدِ شـیرینِ طراوت میکند و بیهیچ سخنی، تمامِ عشقش را نثارِ خورشید مینماید. تو، شایستهیِ تمامِ این دوست داشتنهایِ بیمنتهایی.
#مآئده