اردیبهشت‌ماه بود که ديدمش...
توی خیابون الوند، کنار گل‌فروشیِ رز آبی منتظرش بودم که برسه؛ باز مثل همیشه آبی پوشیده بود و جنگل سیاه موهاش، با قاب سفید صورتش پارادوکس عجیب و دلنشینی به صورتش داده بود. نگاهم رو از چشم‌های نفس‌گیرش که با خط چشمِ آبی‌رنگ طراحی شده بود گرفتم و بی‌مقدمه دستش رو توی دستم گذاشتم تا توی خیابون قدم بزنیم. حال و هوای اردیبهشت و روزهای خسته کننده و پرکارش به کنار، دلبرِ زیبا و دیوونه بازی‌هاش و ناز و اداهاش هم به کنار؛ دورانی بود برای خودش.
دورانی که می‌تونم با جرأت بگم که زندگی روی خوش نشون داده بود و با اومدنش به زندگیم، خوشبخت‌ترین مَرد جهان بودم. صبح‌ها با صبح‌بخیر اون بیدار می‌شدم و کل روزم با وجودش سپری می‌شد و شب هم با خیالِ بغل کردنش به پایان می‌رسید.توی مترو دو دستم رو می‌گذاشتم دو طرفش که کسی بهش نخوره و دختر کوچولوی من آسیب نبینه. زل می‌زدم به لب‌هاش و آروم پیشونیش رو می‌بوسیدم؛ با خودم عهد کرده بودم تا وقتی که اسمش توی شناسنامه‌م نوشته نشده از شرابِ لب‌هاش مست نشم. البته اگه بخوام دروغ نگم، چندباری که بارون، صورت ماهش رو نوازش کرد، منم از نوشیدن شرابِ قطره‌های باران که روی لب‌هاش بود بی‌نصیب نموندم. وقت‌هایی که فروغ و سیمین و شاملو می‌خوند، محوِ صدای آرامش‌بخشش می‌شدم؛ از همون‌جا عشق و علاقه‌م به شاعرهای ایرانی بیشتر شد.
امروز هم، پنجِ اردیبهشت ۱۴۰۵ هست و من، بازهم به یاد اون روزهایِ آشناییمون افتادم...
نمی‌دونم تقصیرِ زمانه بود یا تقدیر، نمی‌دونم محبوبم کجاست و چیکار می‌کنه؛ اما زندگی خیلی‌وقته که بعد از اون رنگ نداره. دیگه خیلی‌وقته منتظر دخترِ آبیم نیستم که با صبح‌بخیر گفتنتش روزم رو بسازه. کسی نیست که آخر هفته‌ها، توی خیابون الوند باهام قدم بزنه و خالق تمام خاطره‌هایِ قشنگم شه؛ اما امیدوارم هرجا که هست بدون عشق زندگی نکنه و خوشبخت باشه. چه بسا که خوشبختیِ من، فاصله‌ی کوتاهِ اومدن و رفتنش بود...
#ئافرت
@lotus_writer
