جانا یادته قول دادی که برمی‌گردی؟
یادته روی پشت‌بوم ِ طبقه‌ی سی و هشتم، گفتی که هنوزم دلت می‌خواد من روی لب‌هات بوسه بزنم؟ یادته توی اون سوز سرما دستم رو رها کردی؟ بیدار شو ببین شکوفه‌ها جوونه زده؛ ولی خنده‌های من دیگه هیچوقت برنگشته. یادته می‌گفتی که خنده‌هام بهترین و جذاب‌ترین صداییِ که شنیدی و بغلم برات حکم یک‌پناهگاه امن رو داره؟ بیدار شو ببین آفتاب داره بهم لبخند می‌زنه و می‌خواد دوباره زندگی کردن رو نشونه‌م بده؛ ولی بی‌تو که نمی‌شه زندگی کرد. منکه زندگیِ قبلِ تو رو یادم رفته بابونه‌ی خوش‌عطر من.
هی دلبرِ گیسوکمند! کجایی که ببینی نشستم رو تخت و دارم با تیغ روی رگ‌هام بازی می‌کنم. یادته بهت گفته بودم لب‌هات طعمِ انار ساوه رو میده و مثلِ گیلاس تازه، خوشم‌طعمه و آدم دلش می‌خواد ذره‌ذره‌ی شرابِ لب‌هات رو بچشه و مست بشه؟ دارم با رگ‌هام بازی می‌کنم که دوباره رنگِ انارِ ساوه رو ببینم. اگه جمشید بیاد توی اتاق و ببینه که دارم این کار رو می‌کنم، میره اون خانوم دکتره که هرشب بهم قرصِ آبی میده رو میاره و نمی‌ذاره برگردم پیشت. من جای جفتمون ذوق دارم دردونه.
تو که نمی‌خوای بیای، لااقل من میام پیشت. یادته اونشب پتو آوردم انداختم رو قبرت گفتم که بالاخره یک‌روزی میام پیشت و دستات رو محکم می‌گیرم که نذارم توی سرما مثل لَبو قرمز بشه.
تا کی باید گمراهِ زلفِ موج‌دارت بشم اخه ترنج خوش‌عطر من؟ این ملافه سفیدها قرمز شدن جانا، عاشق رنگ قرمز بودی نه؟ پس واسه همینِ که دامن‌چین‌دارت همیشه قرمز‌رنگ بود.
جانا نذار نصفه‌شب با گریه از خواب بپرم؛ چون خواب دیده بودم که توی گوشم هایده می‌خونی.
منکه بالاخره تصمیمم رو گرفتم، من نمی‌تونم فراموشت کنم! بالاخره دارم میام پیشت؛ چون فراموش کردنت برای من غیرممکنه دورت بگردم.
گفته بودم که "غمِ تو دارما، این‌قدر نگو غمت سرآید"؛ چون دردِ من بدون تو همیشه ادامه دارد...
#ئافرت
Chnl: @Nymphaea_writer
