پارت اول
شبِ آخرِ که توی تبریز هستم. از سحر تا چند ساعت پیش کمک بی‌بی‌نرگس می‌کردم و همراهِ مَش رحیم از اَنباریِ ته باغ، انار می‌آوردیم تا رُب درست کنیم. به چهره‌م توی حوض نگاه می‌کنم. برگ های زردِ پائیزی این روزها نسبت به قبل خیلی بیشتر می‌ریزن، انگار که اون‌ها هم فهمیدن که بهارشون برای همیشه رفته. به قول بی‌بی‌نرگس: «خزون شدن!»
مَش رحیم از ته باغ انار میاره و با صدای بلند شعر می‌خونه و میگه:
«بیداد رفت لالهٔ بر باد رفته را
یا رب خزان چه بود بهار شکفته را
هر لاله‌ای که از دل این خاکدان دمید
نو کرد داغ ماتم یاران رفته را
جز در صفای اشک دلم وا نمی‌شود
باران به دامن است هوای گرفته را
وای ای مه دو هفته چه جای محاق بود
آخر محاق نیست که ماه دو هفته را
ای کاش ناله‌های چو من بلبلی حزین
بیدار کردی آن گل در خاک خفته را»
میگم: «مَش رحیم، آواز می‌خونی، بلندتر بخون ما هم فیض ببریم. بلکه صدای شما خزون دل‌مون رو، بهار کنه. خدا رو چه دیدی؟ شاید کشتی‌های غرق شده‌مون با آواز شما به ساحل رسید. پرستوهای گم‌شده‌مون راهش رو پیدا کرد و پروانه‌هایِ مرده‌یِ دل‌مون دوباره پرواز کردن.»
نگاهم میکنه و میگه: «بابا جان شاید ناخدای کشتی، ناخدا نبوده وگرنه کشتی که غرق نمی‌شه. غرق هم بشه که گم نمی‌شه. فکرات رو کن ببین کشتی رو به کی سپردی، پروانه‌هات رو دست کی دادی و رهبرِ پرستویِ گم‌شده‌ی دلت دست کی بوده. »
میگم: «مَش رحیم، زمان شماها جداییِ و فراغِ یار چقدر اذیتتون می‌کرد؟»
انارها رو می‌ذاره زمین و لبه‌ی حوض می‌شینه و میگه: « روژانم، قدیم‌ها که رها کردن بلد نبودن. می‌موندن، می‌ساختن. چینی‌هاشون رو بند می‌زدن، قالی‌هاشون رو رُفو می‌کردند و کفش‌هاشون رو دوبار دوز می‌کردن که مبادا چیزی رو که دوستش دارن، از دست بدن. آدم‌ها رو، خاطره‌ها و یادگاری‌ها رو توی گنجینه‌ی دل‌شون می‌ذاشتن و مثل آریو برزن مراقب بودن. زن‌های اون زمان، گردآفرید و تهمینه و کاساندان بودن. حافظِ عشقِ پاکِ سهراب و رستم و کوروش بودن. عشق‌شون رو توی عطر موهاشون ذخیره می‌کردند و توی کهکشانِ چشم‌های معشوقه‌شون غرق می‌شدن. مثل ماه دور معشوقه‌شون می‌چرخیدن.»
با ذوق نگاهش می‌کنم و با خنده میگم: « انار هم برای هم دون می‌کردن؟ زیر نم‌نم بارون باهاشون می‌رقصیدن؟ برای معشوقه‌شون لالایی ویگن می‌خوندن؟»
مش رحیم با خنده میگه: «از اتفاق‌های بینشون خبر ندارم دخترم، ولی می‌دونم که اون زمان دلی که واگذار می‌شد، پس گرفته نمی‌شد.»
مش رحیم صندوق انارها رو جمع میکنه و می‌بره ته باغ. دیگه اثری از خنده و شادی توی حیاط نمی‌‌مونه و سکوت توی حیاط حاکم میشه. دمنوش بیدمشک بی‌بی‌نرگس رو میارم و یه کاسه انار دون‌شده کنارش می‌ذارم و منم مثل مش‌رحیم شهریار می‌خونم. غمِ شهریار، کل باغ‌مون رو پر میکنه و من، مثل همیشه پرت میشم توی همون خاطراتی که قرار بود نقطه بذارم ته قصه‌ش و نشد. به قول مش‌رحیم:« شاید منم از اون دسته‌ی آدم‌های قدیمی‌ام که رها کردن رو بلند نیستم. می‌مونم و خاطره‌ها رو توی گنجینه‌ی قلبم نگه‌میدارم. شاید منم قدیمی‌ام.»
#ئافرت
@lotus_writer
