
سلام غریب آشنای من..
همانگونه که تو مرا در کنار تفاله های به جا مانده تقدیم سطلزباله قلبت کردی..
من تورا در کوچه پس کوچه های قلبم جا گذاشتم..
میبینی دیگر جز من ، هیچکس به یاد تو نیست..
تو من را فارغ از خودت کردی..
حالا هم من خودم را فارغ از هستی میکنم..
هستیای که تو در آن باشی ولی در کنارم نباشی را که هستی نمینامند..!
پستی محض مینامند و بس..!
من خویش را فارغ از هستی کردم و به سوی پستی قدم برداشتم تا فکرت به یادم نیاید..
در حالیکه با گذاشتنت در آن کوچه های تو در تو ، تمام شهر قلبم را نشانهگذاری کردم که نه من تورا گم کنم و نه تو من را..
حیف باشد که به آن نشانه ها نمیخواهی بنگری..
از قدیم گفته اند کسی که خواب است را شاید توان بیدار نمود اما کسی که خود را به خواب زدهست هرگز..!
خودم را با موزیک هایی که شاید تو هم آنها را گوش دهی ، سرگرم نمودم..
یکدفعه در همین میان آهنگی که باهم خواندیم پخش شد :)..
خنده هایت پخش شد..
گریه هایم جاری شد..
صدایت پخش شد..
نفسم قطع شد..
نشانه ها را رها مکن..
منتظرت میمانم :)..