
روز دیگری با خاطرت گذشت..
روزی پر از اشک با صدای خندههایت..
روزی پر از لبخندهای بدتر از اشک که مسببش یادآوری خاطراتمانست..
چند وقتیست هرکجا که میروم..، یادت زنده میشود برایم..
بعد از رفتنت ، قلبم بار سفر بست و من را با کالبدی بیجان تنها گذاشت..
جایی برای رفتن ندارم..!
حرفی برای گفتن ندارم..!
دیگر حتی اشکی هم برای ریختن ندارم..!(=
صدای تیکتاک ساعت آنقدر گوشخراش شدهاست که خواب را از چشمانم ربوده..
تنها چیزی که بعد از رفتنت برایم به جا ماندهست..، بسته قرصهای خالیایست که من را آرام نگه داشته..
که مانعم شدهاست تا دوباره در آغوش بگیرمت و بگویم که چقدر دوستت دارم..
که با شنیدن لحن دوستداشتنی و منحصر به فردت نهتنها لبانم..، که حتی قلب مجنونم لبخند جانانه بزند..
راه فرار من شدهاست نوشتنهای اینگونه..
نمیدانم سرنوشت چگونه خواهد شد..
تا آخرش کنارهم میمانیم.. یا روزگار دست میبرد در داستان زندگیمان..
اما برای من.. تو همان مِی دلخواهمی که عطش همیشگیات را دارم و از آن سیاه مست روز و شبم..
اگر نمیدانستی.. بدان..!(=