خسته ام..

خسته ام..
به اندازه تمامی تنهایی‌هایم..
به اندازه تعداد شکستگی‌هایم..
به اندازه دفعات رها کردن‌هایم..
به اندازه عمق زخم‌هایم..
به اندازه لحظات انتظار‌هایم..
باشد..
باز هم مرا تنها بگذار..
باز هم مرا بشکن..
باز هم مرا رها کن..
و باز هم مرا زخمی کاری بزن و باز به انتظارت بنشان..
چند وقتی‌ست خودم را هم دیگر نمی‌توانم تحمل کنم..
اما..
دلم پر می‌کشد که به آغوشت بازگردم..
سرم را به روی شانه‌ات بگذارم و زار زار اشک بریزم و کل این خستگی‌ام را از وجودم پاک کنم..
ای درمان من..
کجایی..؟!