برف..

این روزها همه از برفی که می‌بارد در شگفت‌اند و مسرور از بارش چند روزه..
در برف می‌غلتند و گنجیدن در پوست خویش را حرام می‌دانند..
کوچه‌های شهر مملو از برف شده‌اند و دل من هم دیگر طاقت تاب آوری در برابر دل مالامال از حرف را ندارد..؛ چه چه اشکال دارد که من هم برای لحظه‌ای لب بگشایم..؟!
چه اشکال دارد که شما از برف باریده شده از ابر بگویید و من از همچون برفی سخن به میان بیاورم که از ناشناختهٔ آسمان بارید بر دامنم..
از اویی سخن‌چینی کنم که چون برف آمد..؛ اما باری از هیزم را در آغوشش جا نهاده بود..
به زیبایی همان برفی که تحسین می‌کنند..، هرروز اعجاب‌آور می‌شود در جمال به سان برفِ من..
دیگران برف را معشوق می‌بینند و نظیر برفِ من با شال سیاه و سفیدش بیش از پیش خود را بدل می‌کند و مجنونی من را به ارمغان می‌آورد..
اگر برف شما لایق شاکری پروردگار است..؛
من با چنین مخلوقی که هوش از سر پرانده‌ است..، کدامین خالق را بنازم که چنین خلاق است..؟!
به کدامیک از ادیان روی آورم تا راز آفرینش تنش را در یابم..؟!
آری ای مردم شهر.. با برفی که می‌بارد سرخوش باشید که من برفی تکرار ناشدنی را هرروزِ روز با خود دارم..
به امید آن روزی که شما نیز برفتان را دامن کشان با خویش همراه سازید..♡