۷ اشتباه رایج پرستاران تازهکار و راه پیشگیری از آنها
هیچ پرستاری روز اول کارش همهچیز را بلد نبوده. در ماههای اول همه اشتباه میکنیم؛ بعضی از این اشتباهها کوچکاند و بعضی میتوانند برای بیمار مهم باشند. این نوشته برای این است که اشتباههای رایج را زودتر بشناسید و کمتر تکرارشان کنید.
۱. ثبت ناقص یا دیرهنگام گزارش
چرا پیش میآید؟ شلوغی بخش، خستگی و این فکر که «بعداً مینویسم».
پیامدش: همکار شیفت بعد از وضعیت واقعی بیمار خبر نداره، تغییرات مهم دیر دیده میشه و از نظر قانونی، آنچه ثبت نشده انجامنشده تلقی میشود.
راه پیشگیری:
گزارش را همان لحظه یا بلافاصله بعد از کار ثبت کن.
ساعت، نام دارو، دزدارو، پاسخ بیمار و اقدام انجامشده را بنویس.بچه ها گزارش یک سندی که شمارو میتونه نجات بده یا باعث محکومیت شما بشه.
قبل از تحویل شیفت، گزارشتون را یک بار مرور کنید.من خودم مثلن الان میخوام گزارش بنویسم اول شیفت یک مورد مثال بزنم«شکم در لمس نرم فاقد دیستانسیون واضح .در این شیفت دیفیکیشن....جاشو خالی میذارم چون تا انتها شیفت بیمارGIBممکنه دچار ملنا بشه!!!این یک مثال ساده نیست کارکرد شکمی یا ملنا برای ما خیلی اهمیت داره!»
۲. چک نکردن دوبارهٔ دارو، دوز و بیمار قبل از تزریق
چرا پیش میآید؟ شلوغی، خستگی، حواسپرتی و اعتماد بیش از حد به حافظه.و شباهت اسمی یا فامیلی مریض
پیامدش: داروی اشتباه، دوز اشتباه یا تزریق به بیمار اشتباه.
راه پیشگیری:
«هفت رایت دارودهی» را پایهٔ کار قرار بده: بیمار درست، داروی درست، دوز درست، راه درست، زمان درست و ثبت درست.
برچسب دارو را سه بار بخوان: هنگام برداشتن، هنگام آمادهسازی و قبل از تزریق.
اگر کمی شک داری، قبل از تزریق از همکار باتجربه بپرس.
دوز داروهای پرخطر را با همکار دوباره چک کن.
۳. نپرسیدن سؤال از همکار باتجربه
چرا پیش میآید؟ ترس از قضاوت شدن، یا حس اینکه «باید خودم بلد باشم».
پیامدش: انجام کار با روش ناقص، تکرار اشتباه و در بدترین حالت آسیب به بیمار.
راه پیشگیری:
پرسیدن بخشی از ایمنی بیمار است، نه نشانهٔ ضعف.
سؤالت را مشخص بپرس: «این دارو را با این سرعت انفوزیون کنم درست است؟»
اگر موضوع به ایمنی بیمار مربوط است، منتظر زمان مناسب نمان.
جوابها را یادداشت کن تا یک سؤال را دوباره نپرسی.
سؤالی که امروز میپرسید، اشتباهی است که فردا مرتکب نمیشوید.
اگه خیلی استرس میگیری از سوال کردن ببین تو شیفت کدوم پرستار مهربونه.برو سراغ اون.ی چیزی میگم پرستار تازه کاری که مدام بگه بلدم بلدم به مرور از چشم می افته.تو بپرس.مطالعه کن من خودم هنوزم با هفده سال سابقه واسم سوال پیش میاد !!!میپرسم.مطالعه میکنم
۴. تحویل شیفت ناقص
چرا پیش میآید؟ خستگی آخر شیفت، عجله و این فرض که «همکار خودش در پرونده میبیند».
پیامدش: فراموش شدن دارو، آزمایش یا پیگیریهای ناتمام، و مبهم شدن مسئولیت.
راه پیشگیری:
از قالب ثابت SBAR استفاده کن: وضعیت (S)، سابقه (B)، ارزیابی (A) و توصیه (R).
موارد پرخطر را اول بگو: بیمار ناپایدار، کار در انتظار، حساسیتها.
تحویل همیشه باید بر بالین بیمار انجام بشه اگه پرستار ب اصطلاح با سابقه ای بهت گفت حال ندارم خسته ام بشین تو استیشن تحویل بدم با احترام نپذیر!!!
از همکار بخواه آنچه شنیده را مرور کند.
تحویل شیفت یعنی مسئولیت بیمار را کامل به دست همکارت بسپاری، نه فقط پرونده را.
۵. نادیده گرفتن تغییرات کوچک وضعیت بیمار
چرا پیش میآید؟ شلوغی، عادت کردن به دیدن بیمار و این تصور که «حتماً مهم نیست».
چرا مهم است؟ بیشتر وخیمشدنهای ناگهانی، ساعتها قبل نشانههای ظریفی داشتهاند: کمی بیقراری، تنفس تندتر، رنگپریدگی، کم شدن ادرار یا خوابآلودگی غیرعادی.
بی اهمیتی پرستار!!!من دوروز پیش بیماری داشتم در مانیتورینگ گاهن آریتمی میدیدم تنها فکری ک به ذهنم رسید کنترل الکترولیت های بیمار بود .کنترل کردم آزمایشات مخصوصا پتاسیم کم بودند به همکار شیفت بعدیم تاکید کردم حتمن موضوع رو به پزشک مقیم ک رفته بود استراحت بگه!!!متاسفانه همکارم کوتاهی کرد فردا شیفت صبح زمان تحویل بیمار رو در بدترین حال با پتاسیم «یک»تحویل گرفتیم.بسیار بدحال شده بود متاسفانه به هیچ کدام از تذکراتی توجه نکرده بود و تنها دلیل و بهانه اش این بود که دستور نداشتم به من و ربطی داره!!!اتفاقن همه چی به من و تو پرستار ربط داره
راه پیشگیری:
فقط به دستگاه و عدد نگاه نکن؛ چهره، رنگ پوست و سطح هوشیاری را هم ببین.
حال بیمار را با خودش مقایسه کن: «دیروز صحبت میکرد، امروز کمحرف است.»
اگر حس میکنی چیزی درست نیست، حتی با عدد طبیعی، دوباره ارزیابی کن و به مسئول شیفت یا پزشک بگو.
مشاهده را مشخص گزارش کن: «ساعت ۳ بامداد تنفس ۲۴ بار در دقیقه، قبلاً ۱۶ بود.»
بیماران معمولاً قبل از بدتر شدن، یک نشانهٔ کوچک میفرستند؛ کار ما دیدن آن است.همیشه اینجوریه هیچ وقت هیچ بیماری ناگهان بدحال نمیشه با حالات و علایمی به من و تو پرستار هشدار و آلارم میده!!!
۶. رعایتنکردن بهداشت دست در شلوغی کار
چرا پیش میآید؟ عجله، دسترسی نداشتن به مواد ضدعفونی در لحظهٔ لازم و پوست خشک و آسیبدیده.
پیامدش: انتقال عفونت از بیمار به بیمار دیگر و افزایش عفونتهای بیمارستانی.
راه پیشگیری:
«پنج لحظهٔ بهداشت دست» سازمان جهانی بهداشت را حفظ کن: قبل از تماس با بیمار، قبل از کار تمیز یا استریل، بعد از تماس با ترشحات بدن، بعد از تماس با بیمار و بعد از تماس با محیط اطراف بیمار.
اگر دستها آلودگی مرئی ندارند، ضدعفونی با محلول الکلی سریع و کافی است؛ در غیر این صورت آب و صابون لازم است.
یک محلول ضدعفونی کوچک همراه خودت داشته باش و از کرم دست استفاده کن.
دستکش جای بهداشت دست را نمیگیرد.
چند ثانیه بهداشت دست، ارزانترین و مؤثرترین کار ایمنی در بخش است.
من بیمارم رو ساکشن میکنم بعد به دکمه های ونتیلاتور دست میزنم همکار رسپیراتوری میاد آلارم های دستگاه رو تنظیم میکنه و من ناخواسته در حال انتقال و تکثیر کلبسیلا تو بخش هستم
۷. بیتوجهی به ارتباط با بیمار و همراهان
چرا پیش میآید؟ تمرکز روی کارهای فنی، کمبود وقت و این تصور که «ارتباط کار اصلی من نیست».
پیامدش: اضطراب بیمار، از دست رفتن اطلاعات مهم، سردرگمی همراهان و درک نادرست آموزشهای ترخیص.
راه پیشگیری:
با ورود به اتاق، خودت را معرفی کن و نام بیمار را بگو.
قبل از هر کار، کوتاه و ساده توضیح بده چه میکنی و چرا.
خوب گوش بده؛ گاهی یک جمله از بیمار مهمترین اطلاعات بالینی است.
از بیمار بخواه آموزش ترخیص را بازگو کند.
اگر جواب را نمیدانی، بگو «پیگیری میکنم و خبرتان میدهم» و حتماً پیگیری کن.
بیمار فقط یک تشخیص نیست؛ آدمی است که ترسیده و دنبال کسی میگردد که او را ببیند.
اشتباه کردن بخشی از یادگیری این حرفه است، اما تکرار نکردنش انتخاب ماست. اگر از این هفت مورد فقط یک عادت را از امروز شروع کنید، هم بیمار امنتر و هم خودتان آرام تر
و ه وو هم خودتان آرام تراست و هم خودتان آرامتر.