اولین شبکاری ICU؛ وقتی دیگر کسی بالای سرت نیست

شب قبل از اولین شبکاریام اصلاً نخوابیدم. هر چه چشمهایم را میبستم، سناریوها در ذهنم رد میشد: اگر فشار بیمار افتاد؟ اگر ونتیلاتور آلارم زد؟ اگر چیزی را اشتباه کردم؟
چند روز اول با یک پرستار باتجربه کار میکردم و تقریباً همه تصمیمها با او بود. اما اولین شبکاری فرق داشت: این بار بیمار با من بود. ساعت ۳ و نیم صبح، با صدای آلارم ونتیلاتور فهمیدم دیگر کسی نیست که بگوید «حالا چه کنم؟»
اگر تازه وارد ICU شدهای، اینها چیزهایی است که با خودت میگی کاش زودتر میدانستم.
۱. صبح آموزشی با شب اول خیلی فرق دارد
صبحها تصمیمگیرنده اصلی پرستار راهنماست. شب، ارزیابی، تصمیم و گزارش با توست. پس از همان صبحها بهجای فقط انجام دادن کار، بپرس: «چرا این کار را میکنی؟ دنبال چه چیزی هستی؟»
۲. از پرستار راهنما سناریو بخواه
بپرس: «اگر فشار افت کرد چه کنم؟ اگر بیمار بیقرار شد؟ اگر آلارم ساچوریشن زد؟اگه بیمار انتوبه مدام بی قراری کرد و داروهای سداتیو که دکتر دستور داده آرامش نکردن؟ و گزارش دادن به پزشک را یک بار جلوی او تمرین کن تا شب اول، اولین بارت نباشد.
۳. تحویل گرفتن را جدی بگیر
قبل از رفتن شیفت قبل بپرس: آخرین علائم حیاتی، دستورات جدید، پمپها، درنها و آزمایشهای در انتظار. سؤال پرسیدن ضعف نیست، بخشی از کار است.
۴. برای شب برنامه ساعتی بنویس
بعضی از پرستاران ترجیح میدن اول داروهای مریض ای سی یو رو اجرا کنن و بعد گزارش بنویسند اما من خودم به شخصه اینجوری نیستم وقتی گزارش مینویسم بیشتر کارتکس بیمار رو زیر و رو میکنم اینجوری باعث میشه اگه همکارم زمان تحویل چیزی رو فراموش کرده تحویل بده زودتر بفهمم و پیگیری کنم.ببین خودت چه جوری راحت تر هستی
یک کاغذ کوچک با ساعت داروها، I&O، تغییر پوزیشن و آزمایشها. کارها را در طول شب پخش کن تا آخر شب همهچیز روی هم نریزد.درسته شب اول خیلی سخته اما خب باعث میشه نسبت به خودت شناخت پیدا کنی و شب های بعدی قابل تحمل تر باشه
۵. بیمار را فقط روی مانیتور نبین
رنگ پوست، الگوی تنفس،(گاهی میبینی مانیتور spo2 بالای 90% رو نشون میده اما مریض تنفس های گسپینگ و شکمی داره!) بیقراری یا ساکت شدن ناگهانی را زودتر از آلارم میشود دید. اگر حس میکنی چیزی درست نیست، جدیاش بگیر.
۶. تماس گرفتن با پزشک ضعف نیست
نشانههای بدتر شدن را نباید تا صبح نگه داشت. گزارش کوتاه و دقیق بده: چه دیدی، از کی شروع شد و چه کردهای.(همین تنفس های شکمی رو که دیدی باید سریع بگی!)
۷. ساعت ۳ تا ۵ صبح سختترین ساعتهاست
خوابآلودگی طبیعی است. حرکت کن، آب بخور و کارهای حساس مثل محاسبه دارو را با همکارت دوباره چک کن.(من خودم عادت کردم یک کاپوچینو یا چایی میخورم)
۸. خواب را از قبل تنظیم کن، و اگر نخوابیدی، نترس
استرس قبل از اولین شب، خودش یک چالش است. اینها کمک میکند:
چند روز قبل ساعت خوابت را کمکم عقب ببر.
قبل از شیفت چرت بلند بزن.
سناریوهای ذهنی را روی کاغذ بنویس تا ذهن آرامتر شود.
اگر خوابت نمیبرد، با خودت نجنگ؛ دراز کشیدن در تاریکی با چشم بسته هم کمی استراحت میدهد.من اوایل فقط به اتاق استراحت میرفتم که پاهایم را الویت کنم چون از استرس اصلن خوابن نمیبرد اما الان عادی شده!!)
بعد از شیفت، اتاق تاریک و بدون نوتیفیکیشن، و کافئین را چند ساعت آخر شیفت کم کن.
۹. شب اول قرار نیست بینقص باشد
جمعبندی
استرس شب اول طبیعی است و با هر شیفت کمتر میشود. همه یک شب اول داشتهاند. سؤال بپرس، کمک بخواه و از خودت هم مراقبت کن. 💙
الان شیفت شب هستم خیلی تلاش کردم از شبهای ای سی یو واستون عکس بذارم اما متاسفانه بدلیل مشکل نت نتونستم تصاویر رو آپلود کنم.در آینده حتمن واستون عکس میذارم.موفق باشید