ده بیست سی چهل...
پنجاه شصت..
حوصلم سر رفت؛تا کی باید این کارو ادامه بدم؟؟
عزیز اومد بالا سرم و نگاهی به من که خودمو انداخته بودم رو لباسای پخش شده کف زمین و داشتم زیر چشمی نگاهش میکردم انداخت.
گوشه لبش رفت بالا و باعث شد نیش منم تا افق کش بیاد.
عزیز: خب کی بهت گفته اینکارو انجام بدی که داری غر میزنی،خودت شروع کردی به پخش و پلا کردن لباسا و ده بیست چهل..
_خب شما نمیذارین من لباسی که میخوام رو بپوشم خب..
بعد از گفتن این جمله لب و لوچمو آویزون کردم که تاثیر گذاری حرفم رو بیشتر کنم
عزیز با نگاه کلافه ی آغشته به خنده به من خیره شد
من که مطمئن بودم دیگه چیزی به پیروزیم نمونده،به عزیز نزدیک شدم و گفتم: همونو بپوشم بیام پس؟
_آخه تو عقل نداری دختره؟
یهو مامان وارد شد.
_مردم نمیگن این چ وضعیه؟ اینا دیوونن..
من که دیگه مغزِ 5سالم راه به هیچ جا نمیداد،زدم به سیم لجبازی.
_من میاااااام فقطم با هموووووووون میااااام
و جیغی بود که تو خونه میپیچید
مامان و عزیز هردو هاج و واج نگاهم میکردن و لحظه ای بعد بود که من با موفقیت با کاپشن و شلوار پشمی تو اوج تابستون درحال قدم زدن توی کوچه بودم و شرشر عرقی که میریختم...
هرکسی هم که میپرسید چرا بچه رو تو گرما کاپشن پوشوندین؟!
مامان و عزیز با چشمایی که توش "خدا بگیم چیکارت نکنه" موج میزد به من نگاهی مینداختن
و من با افتخار درحالی که قطره عرقی از پیشونیم سرازیر میشد میگفتم: این کاپشن تابستونیه.