
ما میدانستیم؛ درست در همان دم که زمان صورت پذیرفت، در نخستین ثانیهی هستی، نهالِ این دانش در ژرفای وجودمان نشانده شد. اما توانِ بیانش را نداشتیم؛ نه آنکه نمیخواستیم بگوییم، نه! مسئله، امتناعِ گفتن نبود؛ عجزِ ما از گشودنِ زبان و مخیلاتِ محدودِ ما در برابرِ پهنه و ژرفای این هشدار بود. توانِ بیان و ادراکِ ما در برابرِ عظمتِ آن حقیقت، نحیف و ناتوان مینمود.
به پیشرو، به مرشدی، به کسی نیاز داشتیم که هم آن را دریابد و هم پرده از آن برگرفته، بر ما آشکارش کند. آمدند و رفتند؛ یکی پس از دیگری، همچون تلألویی چشمکوار بر ظلمتِ تاریخ. اما همچنان، تنگنای زبان و عجزِ عقلِ مادیِ ما از احاطه بر این حقیقت بر جای ماند.
از دیگر سو، سرشتِ آدمی در بندِ زمانِ محدود بود؛ و پیشوایی آسمانی یا زمینی نبود که در کالبدِ خویش، سالیانِ دراز عمر را یکسره وقفِ این هشدار کند؛ کسی که بتواند تا واپسین دم، بارِ این معرفتِ سترگ را بر دوش کشد و آن را از گزندِ فراموشیِ ازلی برهاند.
بسیاری، از آغازِ تاریخ تا به امروز، به سببِ تنگنای اندیشه و نارساییِ زبان، راهِ انکار در پیش گرفتند؛ انکاری گاه از سرِ لجاجت، گاه از سرِ بیم و گاه از ناتوانیِ محض.
گناهی جز انسان بودن بر انسان نوشته نیست.
اما چیزی در اندرونشان بود؛ چیزی که توانِ انکارِ قلب را از آنان ستانده بود. چیزی که ریشه در ژرفترین مغاکِ روحشان دوانده و در پستترین لایههای وجودشان خانه کرده بود؛ ریشهای که در تنهایی، در عجز و ناتوانی، در استیصال و درماندگی، و در واپسین نفسِ گرم که از سینه برمیخاست، جانی دوباره میگرفت.
اما دریغا؛ که یا دیر بود، یا در هنگامهی سرخوشی و غفلت، بهآسانی از یاد میرفت.
و از همین رو، به چیزهایی پناه میبردند که برای بشر آفریده نشده بود؛ به چیزهایی که جز پردهای بر حقیقت نبودند و سرانجامی جز تباهی و انحطاط در تقدیرشان نمینهادند.
این تعلیق، این معرفتِ نهفته و این حقیقتِ محبوس، خیانتی بود به همه؛ به تمامیِ تاریخِ بشریت، حتی به آنچه پیش از ما آمده بود و آنچه پس از ما خواهد آمد؛ به تمامِ انسانهایی که اسراف شده بودند؛ و به همهی آنان که پس از ما به هدر خواهند رفت.
اما راهی جز شکیبایی نداشتیم.
میبایست صبر میکردیم تا زمان، همچون شلاقی، همهچیز را به همه بچشاند؛ تا حقیقت، نه با زبان، نه با استدلال، نه با عقلِ عریان، بلکه با رنج و شهودی جمعی بر ما آشکار شود.
تا آن هنگام که چشمهایمان طعمِ گسِ حیرتی عظیم را با اشک بچشند؛ تا آنگاه که پردههای ماده، یکی پس از دیگری، فرو افتند و ما، با پلکهایی کاملاً بسته، هراسان، لرزان و اشکآلود، در واپسین پناهِ خویش، این حقیقت را بیابیم؛ نه همچون پاسخی برای یک پرسش، بلکه چون آغوشی امن.
@TheSinfulSaintsWhisper