یک شب زمستانی سرد دیگر در بِریج تان،دانه های برف یکی پس از دیگری به زمین فرود می آیند و به جمع چند صد تیلیارد نفری دوستانشان برای بیشتر سفید کردن زمین ملحق میشوند.
من و ویکتور هردو به شدت سردمان است،هردویمان کفش هایی پاره همراه با جوراب هایی پاره تر و ژاکت هایی حتی پاره تر از آن دوی دیگر بر تن داریم،اینها برای ما خیلی تاثیری در مقابله با سرما ندارند ولی حداقل به ما این امید و تصور را میدهند که دارند گرممان میکنند.البته طبق گفته ی ویکتور ما برای بدست آوردن امید و گرما ، نیازی به این لباس های پاره نداریم.
راستی ! بگذارید خودم و ویکتور را به شما معرفی کنم ،من تاد هستم یک پسر ۹ ساله اهل همین شهرک یخی ای که به بریج تان معروف هستش ، ویکتور هم یکی از بهترین دوست هایم و یا بهتر است بگویم تنها دوست من است،او پسری مغرور ، باهوش و مهربان هستش.
من و ویکتور تا جایی که به یاد داریم با هم بودیم و حتی ممکن است اصلا باهم برادرهای هم خون باشیم! البته اینکه برادر واقعی باشیم یا نه مهم نیست ، چون همین الانش هم همانند دوتا رفیق و برادر واقعی هوای همدیگر را داریم،هرچند او یکسال از من بزرگتر است و در کل داناتر هم هستش و برای همین معمولا بیشتر او هوای من را دارد.
میدانید همانطوری که ویکتور همیشه میگوید ، من پسری هستم که اکثر اوقات خیلی خرابی به بار آورده و میاورد،واسه همین از یک جایی به بعد تقریبا همه ازش نا امید میشوند،اما ویکتور این هم میگوید که من هرچقدر هم خراب کنم و باعث نا امیدی دیگران بشوم ، باز هم برای او مثل برادر کوچک تر اش میمانم و همچنان دوستم دارد و خواهد داشت.

از اینها بگذریم ، من و او هرشب درست هنگامی که دمای هوا در این شهرک به زیر ۵۰ درجه میرسد از این خانه به آن خانه به دنبال چیزی گرم برای خوردن و جایی گرم تر برای خوابیدن می گردیم.برنامه ی هرشب ما به این صورت است که ویکتور زنگ خانه مدنظر را میزند(از آنجایی که من قدم به زنگ نمیرسد پس معمولا این کار را ویکتور انجام میدهد)و من همانند بازیگری مظلوم و بامزه سعی میکنم تا دل صاحب خانه را بدست بیاورم تا شاید به من و دوستم مقداری غذا (ترجیحا شیرینی با شیر کاکائوی داغ)و یک جای خواب که میتواند هرجای گرمی باشد بدهد.برخی از مردم شهرک قبول میکنند و کمی از پسمانده های غذای خودشان را به ما میدهند و میگذارند حداقل در زیر زمین خانه یشان شب را بگذرانیم،اما برخی دیگر قبول نمیکنند و بدتر، با یک پاروی بزرگ مارا همانند انبوهی از برف های مزاحم که جلو خانه ی کسی جمع شده اند به سمتی دور پرتاب میکنند.معمولا اکثر مردم رفتار دومی را که گفتم ، انجام میدهند و پس از پرتاب کردن ما ، درب خانه را محکم میبندند و نزدیک به صد بار قفل میکنند،انگار که ما دزد و یا خلاف کاری چیزی هستیم.اما نگران ما نباشید ، شب هایی که جای خوابی برایمان پیدا نمیشود میتوانیم به جایی دیگر رو بیندازیم.یتیم خانه ی هایسی!این یتیم خانه درست جایی هستش که من و ویکتور در آنجا با یکدیگر بزرگ شده ایم .من از این یتیم خانه کلی خاطره در ذهنم دارم که هر کدام بدتر از دیگری هستند.خاطراتی مثل روزی که معلممان که جای مادرمان هم هست(درواقع همه کاره ی آن یتیم خانست) با خطکش ده بار بر روی دست و صورت من زد فقط به خاطر اینکه کنار دفتر تکلیفم یک نقاشی از چهره معلمم که یک مقدار شیطانی بود کشیده بودم.او واقعا آدم عجیبی هستش،حتی ویکتور هم مثل من خاطرات خوبی را از آن شیطان ندارد.
یکبار به خاطر اینکه ویکتور او را حتی به اجبار مادر صدا نکرده بود به مدت سه روز تمام او را در زیر زمین یتیم خانه حبس کرده بود،هیچوقت از یادم نمی رود وقتی که ویکتور از آن زیر زمین بعد از سه روز آزاد شد ، قدش انگار از من هم کوتاه تر شده بود،زیر چشمانش سیاه شده بودند و تا ۲ هفته بعد از آن ،شب ها جایش را خیس میکرد،البته این موضوع را فقط من میدانم چون سعی میکرد هرشب جای خیسش را یواش و آرام بدون اینکه کسی متوجه شود به طبقه ی پایین ببرد و با دست بشوید ، چون اگر آن معلم وحشی متوجه ی شب ادراری ویکتور میشد او را مطمئنا دوباره برای سه روز یا حتی بیشتر توی آن زیر زمین تاریک و پر از حشره زندانی میکرد.خلاصه که آن یتیم خانه خیلی جای ترسناکی برای من و ویکتور هستش.
به غیر از ما ، بچه های دیگری هم در یتیم خانه ی هایسی زندگی میکنند که اکثرشان با ویکتور دوست هستند و با او خوب رفتار میکنند ، درست بر خلاف رفتاری که با من دارند.دلیلش هم مشخص است ، چون ویکتور ارتباط اجتماعی قوی تری نسبت به من دارد .
آنجا همه من را یک بچه ی خجالتی و بی عرضه میدانند و کسی با من دوست نمیشود و حتی ویکتور رادهم سرزنش میکنند که چرا با همچین بچه ای مثل من هنوز دوست هستش.
در کل بخاطر همین دلایلی که بهتون گفتم هستش که هیچوقت یتیم خانه ی هایسی انتخاب اول من و ویکتور واسه شب خوابیدن و گذراندن زمستان های سخت نیست،همیشه آخرین انتخابمان است . در فصل های دیگر هردویمان به راحتی در گوشه ای از این شهرک میخوابیم و در آنجا زندگی میکنیم و تنها برای غذا آن هم گاهی به یتیم خانه برمیگردیم،اما در زمستان این قضیه ی بیرون ماندن و خوابیدن به کلی فرق دارد ،ما کسانی را دیده ایم که شب را بیرون خوابیدند و صبحش از شدت سرما دیگر بیدار نشدند و این تبدیل به کابوسی جدید برای من و ویکتور شده است.خوشبختانه مدیر آن یتیم خانه ، خیلی اهمیتی به ورود و خروج ما از آنجا نمیدهد.
اینگونه است که تا وقتی که ما در محوطه ی یتیم خانه هستیم تحت کنترل و با قوانین آنها باید پیش برویم که شامل صدا کردن آن معلم دیوانه به اسم مادر و تنبیه شدن های شدید به خاطر کار هایی که انجام میدهیم و از نظر آنها خوشایند نیست است و وقتی که از آن یتیم خانه بیرون میرویم همه چیز دست خودمان است و آنها دیگر کاری به ما ندارند و مارا به حال خودمان رها میکنند ، حتی اگر خطر گم شدن و یا دزدیده شدن و حتی مردنمان وجود داشته باشد.حالا که اینقدر راجع به آن یتیم خانه یا بهتر است بگویم خانه ی شیطانی صحبت کردیم.
میخواهم هدف من و ویکتور و کاری را که در آینده میخواهیم انجام دهیم را برایتان بگویم که مربوط به همین موضوع یتیم خانه است.ما تصمیم داریم که در آینده ، یتیم خانه ی خودمان را بسازیم!
جایی گرم و صمیمی ،پر از شور و حال،پر از امید و گرما و البته پر از شیرینی و شیر کاکائوی داغ.جایی که همه ی بچه های بی سرپرست بتوانند در آنجا زندگی کنند و زیر نظر زنانی که واقعا محبت مادری دارند تعلیم ببینند.یادبگیرند که دوست داشتن و دوست داشته شدن چگونه است،یاد بگیرند که چطور دوتا دوست که حتی ممکنه برادر هم نباشند میتوانند از هم دیگر به خوبی مراقبت کنند و هوای هم را داشته باشند،همانطوری که من و ویکتور یادگرفتیم .البته ما از یتیم خانمان که نه ، بلکه از محیط بیرون از یتیم خانه این هارا متوجه شدیم.
من و رفیقم اهداف و آرزو های بزرگی برای آیندیمان داریم و روزی به تک تک آنها خواهیم رسید ، یعنی مجبوریم و چاره ی دیگری نداریم چون ما به خودمان قول داده ایم که به چیز هایی که میخواهیم ، برسیم.
خب،هرچی که من تا الان نوشته ام بس است ، وقتی که بزرگ شویم همه ی اینها خاطره میشوند برایمان ، مگه نه ویکتور؟ویکتور؟
اوه احتمالا حسابی از گشتن به دنبال جای خواب خسته شدی بهت حق میدم ، پس خوب بخوابی دوست من.
امشب واقعا شب سختی واسه ما دوتا بود،از دما ی دقیق هوا خبری ندارم ، اما میدانم که امشب سرد ترین شب در کل تاریخ این شهرک است.این چیزی بود که گوینده از رادیویی که در مرکز شهرک قرار دارد ، داشت میگفت.امشب یک شب استثنایی هستش ، چون نه صاحب خانه ای را پیدا کردیم که به ما جای خواب بدهد و نه توانستیم به یتیم خانه برگردیم ، بخاطر اینکه برای اولین بار آن سرایدار اخمو و عصبانی مارا آنجا راه نداد و گفت که این دستور جدید مدیر هستش،پس ما مجبور شدیم که بیرون بخوابیم،اما عیبی ندارد ما بالاخره بزرگ شده ایم،باید به شرایط سختی مثل این عادت کنیم و امید داشته باشیم.تازه طبق چیزی که همیشه ویکتور میگه ما برای امید داشتن و گرم شدن نیازی به آن یتیم خانه و حتی این لباس های پاره نداریم،ما گرمای دوستی را داریم ، چیزی که واقعا به ما امید و گرما میدهد،دقیقا این هستش که ما باهمیم ، همیشه باهمیم و باهم خواهیم ماند و هیچ چیزی مثل معلم بدجنس و گرسنگی و حتی سرما نمیتونه مارو از هم دیگر جدا کنه ، ما مثل برادریم ،برادر های جدا نشدنی تا ابد.
فردای آن روز ، هنگامی که تاد بیدار شد خودش را در انبوهی از برف که روی اورا پوشیده بودند دید،بلند شد و سریعا به اطرافش نگاه کرد،به سمت راست و سمت چپ ولی خبری از ویکتور نبود تا اینکه چشمش به پایین پایش افتاد و با یک توده ی برفی بزرگ روبه رو شد،برف هارا با دستش یکی پس از دیگری کنار زد و در آخر....
با جسم بی جان ویکتور مواجه شد.آن پسر بچه بیچاره ، شبانه از شدت سرما تلف شده بود تمام بدنش یخ زده بود و قلبش ایستاده بود و دیگر خون را در رگ هایش به جریان نمی انداخت،قطره های سرد اشک از چشمان تاد یکی پس از دیگری جاری می شدند و بر صورت بی جان ویکتور میریختند ،تاد فریاد میزد و از مردم کمک میخواست،اما کسی آنجا برای کمک به او نبود. تاد شروع کرد به دویدن به سمت خانه های یخی و بی رنگ آن شهرک ظالم.
او دستش به زنگ های در خانه ها نمی رسید ، بنابراین دست های کوچک و سردش را مشت می کرد و با تمام توانش بر در خانه ها میکوبید ، به امید اینکه یکی از آن مردم با قلب هایی یخ زده بیایند و کمکی به تاد و دوستش کنند.ویکتور همیشه نمادی از قدرت و شجاعت و مهربانی برای تاد بود ،تاد با وجود ویکتور میتوانست فقط زنده نباشد بلکه زندگی کند.
تاد با وجود ویکتور می توانست در سرد ترین شب ها دلگرم باشد ، هنگامی که نا امیدی ها اورا دوره کرده اند ، امیدوار باشد .
بعد از مرگ ویکتور زمستان های دیگر یکی پس از دیگری آمدند و رفتند و تاد روز به روز بزرگ تر شد و ویکتور در زیر خاک روز به روز فرسوده تر.
در نهایت تاد در ۲۹ سالگی اش توانست یتیم خانه ای را در بریج تان بسازد،یتیم خانه ای گرم و صمیمی همانطور که خودش و ویکتور میخواستند.
او شروع کرد از همان شهرک و حتی از شهرک های اطراف ، کودکان بی سرپرست را به یتیم خانه اش آورد و زیر نظر معلمانی دلسوز و مهربان قرار داد.
او حتی خودش هم در یتیم خانه اش ، کلاسی تشکیل داد به نام کلاس گرمای دوستی که هر هفته بچه ها در آن درکی بیشتر از دوستی پیدا میکردند،آن یتیم خانه خیلی زود مشهور شد و توجه خبرنگاران را به خودش جلب کرد،خبرنگاران با تاد مصاحبه میکردند و از او دلیل انتخاب کردن این اسم را برای یتیم خانه اش می پرسیدند و او در جواب آنها داستان بچگی اش را با تنها دوستش تعریف میکرد،داستانی که اشک از چشم هر شنونده ای جاری می کرد.
داستانی که به یتیم خانه ای که تاد نام آن را ویکتور گذاشته بود ، ارزشی حتی بیشتر از قبل می داد و این بود داستان آرزویی که در نهایت به ثمر رسید و بچه های یتیمی که توانستند بالاخره پناهگاهی برای یتیم های دیگر بسازند.

پایان
نویسنده:HuRo