
خجالت،رقابت،رفاقت،خساست،نجاست
ابتدا از نگاه کردن در چشم های یکدیگر خجالت میکشید.رفته رفته ، خجالت کنار میرود و وارد رقابت میشوید و حاصل آن رقابت معمولا رفاقت است.
رفاقت با رقیب ، رفاقت با حریف ، رفاقت با دشمن؟
سپس خساست به میان می آید.خساست در مرام و معرفت،خساست در پول،خساست در وقت و همراهی،خساست در رفاقت و در آخر نجاست می ماند.نجاست در رفاقت با رفیقی که روزی پرده ی خجالت درمیان بود.نجاست با رفیقی که رقیب بود.نجاست و خساستی می مانند که بدترین ترکیب و مخرب ترین هستند.در این مرحله ، تو تقریبا از دست رفته ای! جسمات از آن خود ، ولی روح و روانت جز دارایی های رفیقت به حساب می آید.
اگر رفیق و رقیب تو هوشیار و باهوش باشد ، در این بین فقط تو نابود میشوی و در غیر این صورت ، در این زندان فلاکت و نابودی ، او نیز هم بند تو می شود.
این است پایان رفاقت با کسی که از او زمانی خجالت میکشیدی.این است پایان رفاقت با کسی که با او رقابت داشتی.این است پایان رفاقت با کسی که خساست در درون او جوانه زده بود و تو نسبت بهش بی توجه بودی.این است پایان رفاقت با کسی که نجاست را میان خودش و تو ، ایجاد کرده بود.
اکنون ، خجالت همانند گلی پژمرده از بین رفته است.رقابت بر سر این است که کی میتواند تا نهایت نجاست را در پیش بگیرد.رفاقت ظاهری و دشمنی واقعی و حقیقی هستش.خساست پر رنگ تر از قبل می شود.نجاست جایگاهش پایدار تر از قبل می شود و باز هم همان نابودی و ناکامی پدید می آید.
تو به دنبال رفاقت با رقیبت بودی ، اما اکنون تنها رفاقت و نجاست با رقیبی نجس بدست آوردی.این ، دست آورد مثبتی نیست ، مگر اینکه برای تو تبدیل به یک تجربه بشود.دست آورد مثبتی نیست مگر اینکه از آن درس بگیری و دیگر تا عمر داری تکرارش نکنی!
تو قصد خوبی داشتی ، نیتت خوب بود ، اما مجبور به اعمالی بد شدی،در واقع تا جایی او تورا مجبور کرد.جوری محبورت کرد که با میل و علاقه بدی کنی ! به بدی هایت در کنار او بخندی و شاد باشی و با شادی وارد گودال شوی ، با شادی و خوشحالی و درحالی که خنده بر روی صورتت نقش بسته است غرق شوی ، همچنین ارزش ها،باورها و عقایدت طبق میل و خواسته ی خودت تغییر کنند و حتی از بین بروند و تو همچنان ناآگاه،در رویای شیرین رفاقت با رقیبت باشی.
معمولا هنگامی که از همچین رفاقتی خارج میشوی،با اینکه مطمئن هستی که کار درست را انجام داده ای ، اما باز هم آزار میبینی ،آزار میبینی بخاطر اینکه می بینی کسی که روزی به لطف خجالت در چشمان آن خیره نمی شدی ، حال با فرد دیگری میخندد و به نجاست مشغول می شود و این موضوع روحت را عذاب می دهد.
از اینکه می بینی کسی که روزی در میدان نبرد با او رقابت داشتی ، الان در میدان نبردی دیگر با شخص دیگری است و رقابت میکند تورا آتش میزند و می سوزاند.
از اینکه رفیقت هم اکنون تمام رفاقت ظاهری اش را برای غریبه ای میگذارد ، ناراحت میشوی.
از اینکه با خنده با شخص سومی ،خساست میکند و اینکه اکنون شخص دیگری جای تورا برای آلوده شدن و بازیچه شدن گرفته است ، مضطرب و نگران می شوی ، اما همچنان هم معتقد هستی که عمل تو برای ترک رفاقت با همچین انسان مسمومی ، واجب و خوب بوده.
تو توانستی تجربه ای خوب با نتایجی بد با او داشته باشی و همین هم با ارزش و کافی است.

حال از خجالت،رقابت،رفاقت،خساست و نجاستت با او ، تنها خاطرات بدش برایت باقی مانده است.خاطراتی که از تو آدمی جدید ساخته اند،آدمی که بهتر و یا بدتر از نسخه ی قبلی تو است.بهتر بگویم ، یا خودت را از دست میدهی و یا تازه بدست می آوری.
در پایان همه ی اینها این را هم باید بدانی ، که او پس از تو و بعد از افراد بعد از تو نیز باز هم رفاقت میکند و خواهد کرد و تو تنها میتوانی با چشمانی که آگاه و دنیا دیده ، زجر و عذاب کشیده هستند ، به او از بیرون گودال خیره شوی.
آیا این باعث افتخار تو است و یا سرافکندگی ات؟
سعی کن تا بعد از همچین رفاقتی ، دیگر با انسان بدی رفیق نشوی،هیچ موقع و تحت هیچ شرایطی!دیگر از کسی خجالت نکشی ، دیگر با غریبه ای ناشناخته ، وارد میدان رقابت نشوی ، دیگرنگذاری فردی با ظاهری شاد ، خساست کند.دیگر نجاست را تحت هیچ شرایطی تجربه نکنی!
به نظر من رفاقت همانند عشق می ماند،او میرود و تورا ترک میکند و تو تا ابد چشم انتظار او می مانی ، در صورتی که میدانی به تو بدی کرده است.تو تا ابد خواهان تشکیل خاطراتی خوب با نتایجی بد ، برخلاف میل درونیت با او هستی ، تا ابد به او فکر میکنی و یادش لبخندی بر روی لبت و دردی در درون قلبت زنده میکند، دردی که دوا ندارد،حداقل نه تا زمانی که با شخصی شایسته و با لیاقت وارد رفاقتی جدید بشوی ، زیرا جایگزین عشق تنها عشق است و جایگزین رفاقت نیز رفاقت.بعد از تجربه ی رفاقت با آدمی بد ، تو تا ابد همه ی اینها را یادت خواهد ماند. تا ابد...
پایان
نویسنده:HuRo
الل.