
شب بیداری هایم را از نور زرد بیرون پنجره بپرس.
اشک های جاری ام را از نور زرد بیرون پنجره بپرس.
تنهایی ام را از نور زرد بیرون پنجره بپرس.
دلتنگی و چشم انتظاری ام را از نور زرد بیرون پنجره بپرس.
در روز زیر نور خورشید و در شب زیر نور زرد چراغ بیرون پنجره هستم.
نور زرد رنگ بیرون پنجره در خیالاتم شخصیتی پیدا کرده است.او حال من را درک میکند و من را میفهمد.
شب ها من و او باهم منتظر و چشم انتظار تو می مانیم.
نور زرد رنگ ترس هایم را از تاریکی دور می کند.
در شب های بارانی و یا برفی پرتو هایش همانند خورشید اتاقم را گرم میکنند.
در شب های طولانی و تاریک، نور زرد اتاقم را روشن میکند.
نور زرد بیرون پنجره مانع غرق شدن من در تاریکی هایم می شود.او هر شب من را تا صبح همراهی می کند.
در درون تاریکی های اتاق دستانم را میگیرد و مرا هدایت میکند.
در مواقعی که من در خواب فرو می روم او همچنان بیدار و هوشیار می ماند و از من محافظت میکند.
نور زرد بیرون پنجره هیچوقت به من نزدیک نمی شود،اما همواره مراقبم است.نزدیکم نمی شود که یک وقت من را نسوزاند.نزدیکم نمی شود که یک وقت روشنایی اش چشمانم را آزار ندهند،او از دور حواسش به من است.
درست مثل تو!
در نبود تو شب به شب نور زرد رنگ بیرون پنجره همانند امید من به بازگشتت کم رنگ تر شد و اکنون که این نامه را دارم برای تو مینویسم اولین شبی است که دیگر نور زرد رنگی از چراغ بیرون پنجره به اتاقم نمی تابد.
او من را در شب های چشم انتظاری ام همراهی می کرد و تو کل این مدت ها از من مراقبت می کرد ، درست مثل تو
ولی من آنقدر غرق در چشم انتظاری تو بودم که او را نمی دیدم و به او به اندازه ی کافی توجه نمی کردم.
او نور و گرمایش را صرف من می کرد،تا من در این تاریکی ،در چاله های افسردگی نیوفتم،تا من در این یخبندانی که دوری ات ایجاد کرده یخ نزنم.اما من هیچ کاری برای او نکردم.من متوجه ی کم رنگ شدنش نشدم.
آنقدر سرگرم گرمای وجودش بودم،که سرمای نبودش را فراموش کردم.
حال که درحال نوشتن این نامه هستم،در تاریکی گم شده ام.بدنم یخ زده و سردم است.
اکنون تنهایم،یک تنهای واقعی!
از تو میخواهم دوباره به من بر گردی و نور شب های تاریکم بشوی.قول میدهم که این بار من نیز از تو مراقبت کنم.قول میدهم این بار نبودنت را فراموش نکنم و قدر بودنت را بدانم.قول میدهم تا این بار تورا به خودم نزدیک تر کنم. کاری کنم که دوباره به من اعتماد و تکیه کنی.روز ها تو خاموش باشی و استراحت کنی و خیالت راحت باشد که من هوشیار،کنارت هستم.
اصلا من سایه بان روز هایت می شوم یا شمعی ابدی برای شب هایت.فقط به من برگرد.
این بار نمیخواهم همانند نوری از چراغی بیرون از پنجره ی اتاقم باشی، میخواهم نور زندگیم و همیشه در کنارم باشی.
نبودنت حسرت بودنت را در من ایجاد کرد،پس بیا تا با روشنایی بودنت، سیاهی نبودنت را نابود کنی.
من گرمای بی انتهای آغوشت را می خواهم حتی اگر به قیمت سوختن کل تنم تمام شود.
دیگر نوشتن درباره ی سختی های من در نبود تو بس است،وقتی که پیش من بازگشتی بقیه ی سختی هایم در هنگام نبودنت را از چراغ خاموش بیرون پنجره بپرس.

(و من همیشه چشم انتظار نوری که نوای آمدن تو را بده هستم و خواهم بود)
نویسنده:HuRo
پایان