در شهری شلوغ ، پشت پرده ی دروغ ، درحال دست و پنجه نرم کردن با حقایقی تلخ و تاریک هستم.حقیقت هایی که به من بینش عمیق اما ظالمانه ای را بخشیده اند.
آیا همیشه حقیقت ترسناک است؟چرا آدمای رک و صادق همیشه سرد و منزوی هستند؟در پشت نقاب دروغ چه چیزی پنهان است؟ اصلا پشت هر ماسک و نقابی چه شخصیتی در خفا پنهان شده؟چرا هرکسی برای ارتباط با عالم بیرونی و جهان دروغین ماسک میزند؟
جواب تمامی این سوالاتم را پس از تلاش برای برداشتن ماسک خندان ، از روی صورتم فهمیدم.

همه چیز از جایی شروع شد که من تصمیم گرفتم همیشه بخندم.در شادی ، در غم ، در مصیبت و سختی و ... همواره لبخند بر روی صورت غیر واقعی ام نقش می بست.
دعوا شده ؟ جنگ شده؟ کسی مرده؟ چیزی رو از دست دادم؟ عزیزانم ناراحت اند؟ بیخیالش، من همیشه شادم و لبخند میزنم.
شاید اینطوری برای همه بهتر باشد ، شاید این تنها راهی بودش که میتوانستم شاد باشم و از زندگی لذت ببرم . البته در ظاهر!
در باطن همواره از دعوا ، درگیری و جنگ میترسیدم و هراس داشتم ، از مرگ دیگران از صمیم قلب ناراحت میشدم و وقتی چیزی را از دست میدادم تا سال ها افسوسش را میخوردم.ناتوان از کمک کردن به عزیزانم بودم و این موضوع ، روح مرا آزار میداد.
در هر گوشه ی دنجی به فکر فرو میرفتم و در خلوتم برای لحظاتی ماسک خندان را کنار میگذاشتم و با خود واقعی ام رو به رو می شدم.
روز به روز چهره ی پشت نقابم شکسته تر و ضعیف تر می شد و من باز هم از همان روش قدیمی برای شاد و خوشحال نشان دادن خود استفاده میکردم ، یعنی گذاشتن همان ماسک خندان بر روی آن وجه تاریک و تنهای وجودم.میخندیدم و دیگران را می خنداندم و آنقدر این را تکرار کردم که بعد از مدتی از من چیزی جز یک دلقک افسرده باقی نمانده بود.
دلقکی که نقاب داران اطراف خود را شاد و خوشنود می ساخت و خودش را نیز به خوشحال بودن مجبور میکرد.
بخند! دیوانه لبخند بزن ، تو به این شخصیت و جایگاه نیاز داری ، تو بدون این ماسک هیچی نیستی. آخر چه کسی دوست دارد که با یک دلقک افسرده صحبت کند؟و یا به اجرایش سر بزند؟
و در حین پرسش این سوالات بود که من مشکلم را یافتم !
مشکل من تنهایی ، غم ، افسردگی و ... نبود. مشکل من آن ماسک خندان، به همراه نقش و شخصیتی که جلوی دیگران به من میداد بود.نقشی که مرا وادار میکرد که چیزی به جز آن کسی که هستم بشوم.از آن لحظه به بعد که مشکل خود را یافتم شروع کردم به سوال پرسیدن.سوالاتی مثل : مگر افسرده بودن در این دنیای پر از ظلم،ستم و ناعدالتی ایرادی دارد؟اینکه تنهاییت را فریاد بزنی چه عیبی دارد؟غمگین بودن جرم است؟
و خب در رابطه با پاسخ سوالاتم به این جواب رسیدم که بله ، برای یک دلقکه ماسک زده، همه ی اینها ایراد دارد و حکم مرتکب جرمی شدن را دارد.پس از آن من ، هم یک دلقک بودم و هم یک مجرم.تبدیل شدم به کسی که وظیفه اش خنداندن دیگران است ، اما بدتر اشک آنهارا در می آوَرَد.در تمامی اجرا هایم در مقابل جامعه ی قضاوت گر پیش رویم ، سخنانی عمیق و دلسرد کننده میزدم که هیچکدام شادی آور و خنده دارد نبودند. با این کار ،آنهارا وادار میکردم که فکر کنند ، منظورم از آنها، چهره های نقاب زده نیست، منظورم همان موجودات غمگین و اندوهگین پشت آن ماسک های به ظاهر قدرتمند و خوشحال است.

همان هایی که سرتاسر از ناراحتی پر شده اند و لیوان لب پر زندگیشان آماده ی چکه ی تنها یک قطره ی دیگر از واقعیت و حقیقته تلخ و سیاه است. همان یک قطره کافی بود تا حسرت ها و افسوس هایشان لب ریز شوند و به یکباره همگی به گریه بیوفتند!
اشک هایی که از پشت ماسک ها جاری می شدند.عجب منظره ی دل انگیزی بود ، پس از آن در آن جمع ، تنها من یک موجود غمگین و افسرده پشت ماسکی خندان نبودم ، بلکه همه بازیگرانی بودند که مرتکب جرم می شدند ، زیرا برخلاف وظیفه ی خود که حفظ کردن ظاهر جلوی دیگران بود عمل میکردند.
پس از پایان آخرین اجرایم ، مثل همیشه پرده های سالن نمایش به پایین آمدند و زمان اجرای من به اتمام رسید ، اما برخلاف دفعات قبل ، این بار خوشحال بودم ، نه بخاطر آن ماسک خندانه بر روی صورتم ، این بار یک شادیه حقیقی را در وجود خود احساس میکردم ، زیرا توانسته بودم پرده های دروغ را کنار بزنم و به حقیقت برسم.
توانستم یکبار حس و حال دیگران را بفهمم و به آن اهمیت بدهم. توانستم یکبار چهره ی زیر نقاب آنهارا ببینم و در نهایت فهمیدم که آنها هم درست همانند من هستند ، آنها هم افسردگانی در پشت نقاب اند ، آنها هم دلقکی مجرم بیش نیستند...
پایان
نویسنده:HuRo