در حین حرکت خیره به چراغی خاموش ، چراغی بی نور در اعماق جنگلی تیره و تاریک هستم.
در ژرفای سکوته قالب بر هیاهوی این قاب عکس زیبا ، تنها صدای قدم های آهسته و لنگ لنگان خود را میشنوم.قطرات مات و سرخ رنگ خون از پیکر من بر روی سبزیه موجود در این سیاهیه بی پایان می چکد و به این قاب جذاب اما بی روح جلوه ای ویژه می بخشد.
چشمانم برای عادت کردن به این جو کم نور حاکم در اینجا ، زیادی ضعیف و خسته هستند.
خون زیادی را از دست داده ام ، رد قرمز رنگ به جا مانده در پشت سر من همانند خط قرمزی شده است که یک نقاش به اشتباه و به دلیل لغزش دست خود بر تابلو و اثر هنری ای مدهوش کننده بر جای گذاشته.
به جز رد خون چیز دیگری نیز در پشت سرم ، توجهم را به خود جلب میکند ، خطی مارپیچ و ناهموار به رنگی سفید. رنگ سفیدی که در زیر این نور اندک ماه ، فریبنده و جذب کننده به نظر می رسد.
در جای خود میخکوب میشوم و چاقو ام را بر دست میگیرم و پس از کمی دقت ، متوجه چیزی میشوم که در حال شکستن سکوت جنگل است ، آری این صدای خش خش برگ های خشک روی زمین است که اکنون بر این بی صدایی چیره شده است.
همینطور که در جای خود ایستاده ام ، خط سفید رنگ پشت سرم را مشاهده میکنم که لحظه به لحظه به من نزدیک تر می شود و صدایی که همراه با آن واضح تر و بلند تر به گوش هایم میرسد ، با همه این توصیفات این صدا به طرز عجیبی همانند یک لالایی ، برایم آرامش بخش است.ثانیه ها میگذرند و کم کم جزئیات در رابطه با آن شیع یا موجود عجیب و مرموز برایم معنا پیدا میکنند و قابل مشاهده میشوند.
اولین چیزی که توجهم را درباره آن موجود جلب می کند ، فلس های صدفی رنگ و درخشانش است. بسیار زیباست ، هرکدام از آن فلس ها همانند تیکه ای از پازل در جای خود بر روی اندام کشیده و عریض او قرار گرفته اند.کمی که نزدیک تر می آید متوجه رنگ آبی چشمانش میشوم ، چشمانی که مظلوم اما در عین حال خطرناک اند!
تصویر ماه را در درون چشمان همانند دریایش میتوانم تماشا کنم. از حرکات کور کورانه و درهمی که دارد کاملا مشخص می شود که او نیز همانند من در این تاریکیه بی انتها ، کم بینا است.کم بینا است اما به خوبی به واسطه ی خون های چکیده شده از تن من بر روی زمین از حضور من آگاه و حتی بهتر از من از حس و حال و موقعیت فعلیه من با خبر است.
به چهره ی روشنش عمیق نگاه میکنم و از قرمزی دور دهانش متوجه میشوم که خودش است، این همان ماری هستش که چند ساعت قبل من را گزیده بود.در آن هنگام من خواب بودم و متوجه ویژگی های منحصر به فرد این مار خوش خط و خال نشده بودم . چاقو را در دستم محکم تر میگیرم و آماده ی حمله میشوم ، او با تزریق زهرش در جسم من ، من را برگزیده بود و اکنون آمده بود تا کار خودش را به اتمام برساند و دیدگانم را برای همیشه از تماشای طلوع خورشید بر آسمان این جنگل پهناور منع کند. میتوانستم فورا بدن نورانی اورا از وسط نصف کنم و پس از اتمام کارم به آرامی در کنار همان چراغ خاموش چشمانم را بر روی این منظره ببندم ، از طرفی مسیر پیش رویم برای فرار در این جنگل همچنان بی پایان بود اما نفس های من بر خلاف این مسیر و جنگل ، روبه پایان بودند.فرصت کافی را نداشتم ، لحظاتی دیگر گذشت و نور ماه از گوشه ی چشمانم از بین رفت و از پشت سر آن مار کمین کرده و آماده ی شکار ، غروب خورشید تابان زندگی خودم را کم کم میتوانستم مشاهده کنم.همچنان چاقوی مخصوص شکارم در دستانم بود ، زور اندکی بیش در بازو هایم نداشتم ، اما همان هم برای یک سره کردن کار او کافی بود.
دوباره نگاه به آن شکارچیه تشنه ی خون کردم . چشمان جان گیرش به من خیره شده بودند.
او کاملا آماده بود ، به وضوح میدانست که چه کاری را باید انجام دهد ، بر خلاف منی که نمیدانستم اکنون باید این جسم نیمه جانم را به حرکت در بیاورم و فرار کنم و یا مجذوب این شکارچی دلفریب باقی بمانم و از قانون شکار و شکارچیه این جنگل پیروی کنم ، چاقو را کنار بگذارم و خودم را تسلیم در اختیار اندام او که بر دور پیکرم در حال پیچش بود بکنم.
نفس هایم به شمارش افتاده اند ، فرار برایم دیگر غیر ممکن شده است ، از شدت فشاری که بر روی تن خسته ام احساس میشود ، چاقو ام را رها میکنم و در حالی که مار خودش را بیشتر و بیشتر به دور من می پیچاند در همان جا بر روی برگان خشک موجود برای زمین زانو میزنم و چشمانم را برای همیشه می بندم.
حال ، من بخشی از این جنگل شده ام و کمی دیگر بخشی از یک مار خواهم شد.
الان من نیز کاملا بخشی از نقاشی ای از تصویر یک شب تیره و تار در درون قابی میخکوب شده بر روی دیوار خانه ی هنرمندی خیال پرداز شده ام.
تابلویی که سرشار از رنگ های سیاه و بی روحی شده است که تمایلی به زنده شدن ندارند ، به جز یک رنگ! رنگی که با آن این مار را ترسیم کرده است . رنگ سفید صدفی که با ترکیب سرخ و سیاه این اثر کاملا در تضاد است.
این مار ، جان گیر است اما از طرفی تنها عامل جان بخش به این تصویر به حساب می آید.
چراغی خاموش ، درختانی مشکی ، شخصی وحشت زده اما در عین حال آرام و ماری که از رود خون جاری در پشت سر آن مرد عبور کرده و بدن درخشانش را به دور قربانی اش پیچیده است.اینها تنها اجزای این تابلو ی کم نقص هستند و همین اجزای اندک برای بیان داستان عمیق پنهان در درون این تصویره جلوه گر کافی هستند.
داستانی درباره ی شکارچی ای که خود ، روزی درگیر این چرخه ی بی رحمانه بین شکار و شکارچی شد و توسط یک مار فریبنده به پایان مسیر زندگی خود رسید ، هرچند که راه همچنان ادامه داشت اما یک جنگل هرچقدر هم که بزرگ باشد تنها فقط جای یک شکارچی است و این دقیقا همان قانون قدرت حاکم بر کل این جهان هستی هستش ، آسیبی که به کسی زده می شود و فرد دیگری که آن آسیب را به خود آن شخص بر میگرداند و در زورگویی جای او را میگیرد تا یکبار دیگر این چرخه فرصت تکرار شدن را پیدا کند.
هیچوقت تعداد این شکارچی ها به صفر نمی رسد ، همیشه یکی هست ، فقط یکی !
و هدف این متن و این تابلوی درخشان ، به رخ کشیدن همین موضوع است.
در ادامه اگر به گوشه ی سمت راست پایین اثر هنری دقت کنید ، میتوانید مار دیگری را مشاهده کنید که با روشی متفاوت از هم نوع اش ، کمین کرده و آماده ی شکار آن مار سفید است!
و این چرخه همینطور ادامه پیدا میکند ...
نویسنده:HuRo
پایان
