نشسته بر صندلی ای چوبی ، چشم انتظار گذشته ی خود هستم.از فکر کردن به آینده و زندگی کردن در حال ، بیزارم . اکنون فقط گذشته ام را میخواهم ، فقط گذشته...
نگاهم به در دوخته شده ، یعنی می آید؟الان خیلی به خود قدیم ام نیاز دارم،به امیدی که داشتم ، به انگیزه ای که مثل خون در رگ هایم جاری بود ، به هدفی که مثل راهنما همیشه جلوی چشمانم بود.
چی شد که گذشته گذشت؟اصلا چگونه گذشت؟خوب بود یا بد؟
زمانی دلیل زنده بودنم کنجکاوی ام نسبت به اینکه در آینده چی میشوم بود ، ولی اکنون که فهمیدم ، دلم میخواهد که یکبار برای همیشه چشمانم را بر روی جهان کنونی ببندم،چون از منتظر بودن خسته شدم. تا الان چشم به انتظار آینده ، اکنون هم که منتظر گذشته ام هستم.منه کوچک خیلی بزرگتر از منه کنونی ام بود.باورهایش ، افکارش ، دیدگاهش و...همه جوره موفق تر و امیدوار کننده تر بود.کجای مسیر آینده را اشتباه رفتم که به این بن بست رسیدم؟
البته همچنان در های زیادی مقابلم هستند ، اما من جرعت باز کردن هیچکدامشان را دیگر ندارم.فقط منتظرم که تو بیایی و با خاطراتی که مدفون شده اند مرا دریابی .منی که قد بلند ترم ، قوی ترم ، بزرگترم ولی از درون برخلاف قبل پوچ ، تهی و پوسیده شده ام.دست به دامن گذشته هستم تا به آینده برسم و از طرفی ، کاملا از زمان حال غافل شدم.
الانم را صرف خواهش برای بازگشت گذشته و نجات آینده ام میکنم.
چراهیچوقت ارزش زمان حال به چشم هیچکس ، هیچوقت نیامده و نمیاید؟
از روی صندلی چوبی بلند میشوم و پیکر خسته ام را به سمت آیینه ی حقیقت می برم.
_پس بالاخره آمدی!
_درست پشت سر من
_محشر است!
_چقدر در تو امید به زندگی وجود دارد!
_چقدر وجودیت در تو هست!
_تویی که حال ، گذشته ی من هستی ، منه کنونی را متحیر میکنی!
به آنچه که بودم از صمیم قلب افتخار میکنم و همچنین از اعماق وجودم بابت چیزی که اکنون هستم شرمسارم.
_اینگونه نگاهم نکن
_اینگونه که تو روشن و من تیره ام.تو شاد و من غمگینم.
_از تو خواهش میکنم که من را قضاوت نکنی.
_متاسفم که خرابت کردم، متاسفم که به آنچه آرزویش را داشتی ، جسم و روحت را نرساندم.
_ولی هنوز هم دیر نشده ، اگر کمکم کنی میتوانیم باهم خودمان را نجات بدهیم.
_از تو میخواهم که به من یادآوری کنی.
_روز های خوشم را ، شادی های کودکانه ام را ، رویاهایم را ، دوستان قدیم ام ، اسباب بازی ها ، پدر و مادر و خانواده ام را و هر آنچه که یادآوری آن برای ادامه ی راهم ضروری‌و‌حیاتی است.
_خواهش میکنم با من صحبت کن.
_از اینجا به بعد را میخواهم که تو باشی به جای من و من را به اتاق قدیمی ام ، همان جایی که عاشقانه کودکی میکردم برگردانی.
همان جایی که آغوش پدر و مادر ام را هنوز داشتم.
همان مکانی که در آن ، آینده ی نامشخص و نامعلوم خودم را تصور میکردم.
دوست دارم که دوباره از نو عاشقی کنم ، دوباره دوست پیدا کنم ، دوباره با انرژی ای تازه شکست بخورم.کتاب بخوانم ، بازی کنم ، خیال پردازی کنم و نقاشی بکشم.
_خلاصه که از تو فرصتی دوباره میخواهم تا از نو شروع کنم.
_این بار خاطراتم را بنویسم و تصویر خودم را در کنار دوستان و خانواده ی شادم ، همراه با چهره ای خندان نقاشی کنم.
_این بار قول می دهم که به جای سیاه و سفید ، آینده ام را رنگی بکشم.
آنقدر کتاب بخوانم ، آنقدر اطلاعات کسب کنم که بتوانم آینده جدیدم را بی نقص بنویسم.
آنقدر بازی کنم تا عقده های کنونی ام خالی شوند.
فریاد بزنم ، جیغ بزنم تا سکوت و بی زبانی زمان حالم را جبران کنم.
حرکت کنم ، فقط بدوم و بدوم تا بیکران ها ، تا حرکت نکردن و درجا زدن های الانم را از یاد ببرم.
_جایت را با من عوض کن ، تو آینده را برایمان بساز و من را به گذشته برگردان تا از گذشته به تو انرژیه ادامه ی راه را بدهم.
_یا اصلا خودت این کار را برایم انجام بده.
_برگرد به همان جایی که بودی و با تمام وجودت بچگی کن.
_حتی به جای منم از زمان کنونی ات که گذشته ی من به حساب می آید لذت ببر.
_من هم خودم مسئولیت آینده یمان را گردن میگیرم و ادامه ی این مسیر بی انتها را ، مصمم تر و درست تر طی میکنم.
_این را به تو قول میدهم.
_میخواهم همانطور که به گذشته ام افتخار میکنم به آینده ام نیز بعدا افتخار کنم.
_برو و در کنار اسباب بازی ها و نقاشی هایت بنشین و تماشا کن که چگونه سربلند ات میکنم.
_مهم نیست کدام در را برای ورود انتخاب میکنم ، مهم این است که در نهایت با چه حال و وضعیتی آن را ادامه میدهم.
_میخواهم بار بعد که تورا فرا میخوانم و خاطرات گذشته ام را یادآوری میکنم ، من هم روشن باشم.درست مثل روشناییه کنونیه تو.
_سلام من را به خانواده ی شاد قدیم برسان و بگو که در آینده ، در حالی که مفتخر و سربلند هستم آنهارا با چهره ای خندان دوباره ملاقات خواهم کرد.
در تمام‌این مدت او ساکت و ساکن در پشت سر من ایستاده بود و به حرف هایم گوش میکرد...
گذشته ام از آیینه ی حقیقت محو می شود و تنها من می مانم و زمان حال.وقت حرکت است!
جسم سرشار از ذوق و شوق برای ادامه ی راه خویش را از جلوی آیینه به سمت در های مقابلم حرکت میدهم.از اول هم گویا قرار نبود که گذشته ام از یکی از درهای متعلق به آینده بیرون بیاید .در جایگاه اشتباه ، توقع بی جایی داشتم!
اکنون با آگاهی از خاطرات قدیم ،با دلی دلیر و ذهنی آماده، کنار صندلی چوبی ایستاده ام و تصمیم دارم که وارد یکی از در های مقابلم بشوم، با امید اینکه این بار در هیچ ایستگاه ناامیدی که در آن تنها یک صندلی چوبی به همراه یک آیینه وجود دارد توقف نکنم.
این بار خبری از شک و تردید و مسیر اشتباه نخواهد بود.
من همیشه گذشته ام را پشت سرم،زمان حال را کنارم و آینده را مقابلم خواهم داشت و همین ها باعث و دلیل جاری بودن رود زندگی ام هستند.رودی که خشک نخواهد شد ، حداقل تا زمانی که نفسی در تنم وجود دارد و امیدی برای ادامه ی باقیه این راه و مسیر.
من به قولم عمل خواهم کرد و بار دیگر با دلی شاد و لبی خندان ، دوباره گذشته ام را ملاقات خواهم کرد به زودی...
پایان
نویسنده:HuRo
.
