پارکی سر سبز همراه با درختانی بلند و کشیده،درختانی که زیر نور خورشید ، زیبا و در زیر نور ماه ، مخوف هستند.پارکی که آرزوی جنگل بودن را دارد. پارکی که هویت و شخصیت دارد.شخصیتی که توسط اشخاص و اجزای درون او ،ساخته شده و می شود.
پارکی که در روز زیباست و همچنان دارای بخشی پنهان در شب است،بخشی بسیار عمیق و ترسناک. آن سمت و چهره ی او با هویت اصلی اش بسیار تفاوت دارد.

در شب افرادی به این پارک می آیند که از روشنی روز بیزار و از نور خورشید فراری اند.همچنین پارک در شب تصمیمات عجیبی میگیرد، سنگ های پارک در شب جان گیرند و درختانش نظاره گر های وحشتناکی هستند که همیشه هرآنچه را که می بینند ، قضاوت میکنند ، گویا این درختان ، نقش وجدان پارک را بازی میکنند و در حالی که رویداد های درون و اطراف پارک را نقد میکنند ، چوب های خشکشان تبدیل به هیزمی سوزنده برای معتادینِ پارک می شود.وسایل بازی این پارک در روز برای کودکان و در تاریکیه شب محفلی گرم، برای دورهمی های پر رمز و رازی که در آنها معمولا وقایع خوبی رخ نمی دهند هستند.این پارک برده ی اتفاقاتی که در آن اتفاق می افتد است.در ظاهر هیچ اراده ای برای تغییر شخصیتش ندارد.هرروز و شب ، گروهی وارد آن می شوند و تاثیراتی را در ذات او بر جای میگذراند و بدون اینکه توجهی به آثار مخرب خود که در درون آن پارکه از دید آنها بی جان داشته باشند از آنجا خارج می شوند. آنها مسافرانی هستند که بیشترین تغییر را در شخصیت این پارک مظلوم ایجاد میکنند،پارکی که در نگاه اول انگار تنها یک فضای سبز امن تر از جنگل برای خانواده ها است، اما در واقع جان دارد.جانی که اغلب به چشم نمی آید و حس نمیشود.
همه این فضای سبز کوچک را ، که آرزو های بزرگی دارد نادیده می گیرند.
پارک تشنه است!تشنه ی دیده شدن،تشنه ی شنیده شدن،تشنه ی تبدیل شدن به چیزی که اکنون نیست.تبدیل شدن به جنگلی وحشی،جنگلی خالص،جنگلی که در روز و شب قالب کلی خود را حفظ میکند.جایی که همچنان وجهی تیره دارد ، اما نه به تیرگی آن وجه تاریک پارک.
تناقض زیادی در شخصیت پارک وجود دارد.در روز زیبا و قابل اطمینان و در شب زشت و پلید است.آنها این کار را با او می کنند ،کاری میکنند که این پارک کوچک، آرزوی تبدیل شدن به جنگلی پاک و مخلص را با خود به گور ببرد، به گوری که روزی بر روی آن آپارتمان های مغرور و سرکشی رشد خواهند کرد.آپارتمان هایی که به ظاهر سرتاسر امن هستند،زیرا اجازه ی ورود هرکسی را به درون خود نمی دهند.تنها آنهایی که مناسب خانواده ی خود در واحد مخصوص خود هستند اجازه ی ورود دارند.
شاید اشتباه پارک همین باشد.
قلب مهربانش!
واینکه زیادی مهمان نواز است.اینکه به همه اجازه ی ورود می دهد و میگذارد تا همه از ابزار های داخل او استفاده کنند و در نهایت با خرابی هایی که به جا گذاشته اند از آنجا خارج شوند.
این پارک نمادی از شخصیت خیلی از ما انسان ها است.
این پارک هم همانند تمامی ما آدم ها ، توسط انسان ها ساخته شده است و توسط همان گونه یعنی انسان های دیگر تخریب می شود.ابتدا محیط او که نمادی از ذهن ما هستش ، آلوده می شود و سپس نوبت جسم او می رسد،پس از آن ، که چیزی جز یک جنازه ی خشک از آن باقی نمی ماند ، انسان ها شروع میکنند به بهانه آوردن برای تخریب آن چیزی که قبلا ساخته اند و این بار تصمیم میگیرند که چیز جدید تر و مفید تری را بر روی این جسد خراب شده بسازند. اما فایده ی تغییر جسم فیزیکی چیست وقتی که همچنان روح همان است،مثلا همین خانه هایی که بر روی اجساد پارک ها ساخته می شوند همگی ، ذات یک پارک را خواهند داشت.چون بر روی خرابه های نا امنی ، نمیتوان بنایی امن ساخت.همانطور که بر روی شخصیتی خراب نمیتوان شخصیتی سالم گذاشت.
ظاهر ما انسان ها انعطاف پذیر است اما باطنمان چطور؟
آیا چیزی که سال ها در ذهن ما ایجاد شده را میتوان به سادگی تغییر داد و از نو بارگذاری کرد؟خاطرات بد ، افکار پلید و مسموم و...اینهارا می شود پاک کرد و یا میتوان پوشاند؟
بر فرض مثال که برای ذهنی مریض، جسمی قوی و سالم قرار دهیم،تا چه مدت آن جسم دوام می آورد؟تا چه مدت همچنان قوی و زیبا می ماند؟بالاخره روزی می رسد که ذات واقعی خودش را نمایان میکند.بالاخره روزی می رسد که آپارتمان های ساخته شده بر روی آن پارک ها تبدیل به جایی نا امن و دوباره محفل هایی گرم و مرموز برای افرادی با مغز هایی نابودگر می شوند.بنابراین نمیتوان چیزی را با سرپوش گذاشتن بر روی آن حل و یا پنهان کرد،بلکه تنها باید آن را درک کرد و از ریشه ترمیم و احیایش کرد،کاری که شاید اگر با پارک ها هم انجام بدهند ، بتواند باعث شود تا آنها تبدیل به مکان هایی امن تر و زیباتری بشوند و کمی به آرزوی خود یعنی تبدیل به جنگلی خالص شدن نزدیک بشوند.
در نهایت باز هم پارک هایی همراه با رویا هایی در درون خود، توسط ما انسان ها ساخته خواهند شد و باز هم توسط خود ما مسموم و جایگزین می شوند و کسی نخواهد بود که تشنگی آنهارا از شنیده نشدن و دیده نشدن رفع کند.
جسم و گیاهان پارک همگی خشک و خواهان آب هستند ، اما روح پارک تشنه تر است حتی تشنه تر از جسمش،درست مثل گروهی از ما آدم ها.

امیدوارم روزی بیاید که ما انسان های ساده هم سیراب شویم و به چشم بیاییم و بتوانیم روح آسیب دیده و مریض خودمان را به همراه هم گونه ای های خود یعنی"انسان های دیگر"ترمیم کنیم.
پایان
نویسنده:HuRo
انسان های دیگر ترمیم کنیم .