زهرا مهربانی عزیزم،
نمیدانم از کجا شروع کنم؛ چون هر کلمهای که برای تو مینویسم، انگار قطرهای است در برابر دریایی که در دلم برایت موج میزند. اما میخواهم بنویسم، میخواهم این دلِ کوچک را روی کاغذ بیاورم، تا بدانی چقدر برایم عزیزی، چقدر برایم بیهمتایی، و چقدر بودنَت زندگیام را زیباتر کرده است.
زهرا مهربانی...
نامت را که مینویسم، دلم آرام میگیرد. زهرا؛ مثل روشنیِ صبح، مثل سپیدهای که شب را کنار میزند و به دنیا میگوید هنوز امید هست. مهربانی؛ مثل خودت که با یک لبخند، با یک نگاه، با یک کلمهی ساده، میتوانی تمام خستگیهای یک روز سخت را از تن آدم برنداری. تو فقط یک اسم نیستی؛ تو یک معنا هستی. معنای آرامش، معنای مهربانی، معنای عشقی که بیهیاهو میآید و در دل آدم خانه میکند.
از روزی که آمدی، خیلی چیزها عوض شد. نه اینکه دنیا عوض شده باشد؛ نه، دنیا همان بود. اما نگاه من به دنیا عوض شد. آسمان آبیتر شد، شبها آرامتر شدند، صبحها پر از امید شدند. صدای تو برایم شد آرامترین موسیقی دنیا. نگاهت شد امنترین جای جهان. و قلبم، آن قلب سرکش و بیقرار، فقط با یاد تو آرام گرفت. تو آمدی و فهمیدم عشق فقط یک احساس نیست؛ عشق یک حضور است. یک حضور گرم، یک دلِ مهربان، یک آغوش که آدم میداند همیشه میتواند به آن برگردد.
زهرا مهربانی،
چشمانت را که میبینم، انگار به یک دنیای پر از مهربانی نگاه میکنم. چشمانی که در آنها میتوانم همهی خوبیهای دنیا را ببینم. در چشمانت چیزی هست که مرا آرام میکند؛ چیزی شبیه خانه، شبیه وطن، شبیه جایی که آدم دلش میخواهد برای همیشه بماند. و لبخندت... آه، لبخندت! لبخندت مثل اولین پرتو آفتاب بعد از یک شب طولانی است. مثل باران بهاری روی کوچههای خشک. مثل یک بغل پر از گل یاس. لبخندت مرا زنده میکند، زهرا. مرا از هر پاییزی، از هر سردی، از هر دلتنگی نجات میدهد.
و صدایت...
صدایت آرام است، مثل نسیم. مثل لالایی مادر. مثل صدای باران روی شیشهی پنجره در یک عصر دلانگیز. وقتی حرف میزنی، من فقط گوش نمیدهم؛ من زندگی میکنم. هر کلمهات را در دل نگه میدارم. هر خندهات را در خاطرم میکارم. هر لحظهای که با تو حرف میزنم، انگار زمان مهربانتر میشود، انگار دنیا کمی بیشتر به من فرصت میدهد تا در کنار تو بمانم.
زهرا مهربانی،
مهربانیات را میتوانم در تمام کارهایت ببینم. در آن دلی که برای همه میتپد. در آن قلبی که حتی وقتی خودت خستهای، باز هم برای دیگران میسوزی. در آن دستهایی که بیادعا میسازند، که آرام میکنند، که التیام میدهند. تو مهربانتر از آنی هستی که اسمت میگوید. اسم تو فقط بخشی از تو را نشان میدهد؛ اما وجودت، تمام وجودت، یک دنیای کامل از مهربانی است. من عاشق همین مهربانیات هستم. عاشق اینکه بلدی بدون اینکه حرفی بزنی، دل آدم را آرام کنی. عاشق اینکه بلدی گوش کنی، بلدی بفهمی، بلدی ببخشی. و این، زهرا، یک نعمت است. تو یک نعمت هستی برای کسی که قدر تو را بداند.
دوستت دارم، زهرا.
این دوستت دارم گفتن، فقط یک جملهی ساده نیست. یک جملهی کوتاه نیست که در یک ثانیه گفته شود و تمام. نه، این دوستت دارم، همهی آن شبهایی است که به تو فکر کردم. همهی آن صبحهایی که با یاد تو بیدار شدم. همهی آن لحظههایی که دلم میخواست تو باشی و کنارم نبودی. همهی آن دعاها که برای خوشبختیات کردم. همهی آن آرزوها که برایت دارم. دوستت دارم برای خندههایت، برای گریههایت، برای سکوتی که وقتی کنار من هستی، زیباترین حرف دنیاست. دوستت دارم برای تمام آن چیزهایی که میگویی و برای تمام آن چیزهایی که بدون گفتن میفهمی.
میخواهم بدانی که تو برای من یک انتخاب ساده نبودی؛ تو یک خواستنِ عمیق بودی. یک اشتیاق بیپایان. من تو را از میان تمام دنیا انتخاب نکردم؛ من تو را در تمام دنیا یافتم، شناختم، دوست داشتم و به تو دل بستم. و امروز، با تمام وجودم میگویم که هیچوقت نمیخواهم این دلبستگی تمام شود. میخواهم بمانی. میخواهم بمانم. میخواهم دستت را بگیرم و از تمام سختیها بگذریم. میخواهم در شادیها کنارت بخندم، در غمها کنارت باشم، در سکوتها همآغوشِ آرامشت باشم. میخواهم همسفرِ زندگیات باشم؛ نه فقط در روزهای آفتابی، در روزهای بارانی هم. نه فقط وقتی همهچیز خوب است، وقتی همهچیز سخت میشود هم.
زهرا مهربانی،
بگذار برایت از آینده بگویم. از روزهایی که هنوز نیامدهاند، اما من در ذهنم آنها را با تو میسازم. تصور میکنم صبحها با صدای تو بیدار شوم. تصور میکنم قهوهای که برایم میریزی، طعم دیگری داشته باشد. تصور میکنم دستت را بگیرم و در خیابانهای خیس قدم بزنیم. تصور میکنم زیر باران بایستیم و تو بخندی، و من فقط نگاهت کنم. تصور میکنم شبها کنار هم بنشینیم، تو کتاب بخوانی و من به تو نگاه کنم. تصور میکنم برایت گل بیاورم، و تو بگویی «چه لزومی داشت؟» و من بگویم «لزومش خودتی». تصور میکنم پیری را کنار هم ببینیم، با موهای سپید و دلهای جوان. تصور میکنم بگویم «زهرا، هنوز هم عاشقتم» و تو بخندی و بگویی «من هم، هنوز هم». و این تصویر، زیباترین تصویری است که یک آدم میتواند در دلش داشته باشد.
تو عشق منی، زهرا.
نه یک عشقِ زودگذر، نه یک احساسِ سطحی. یک عشقِ عمیق، آرام، ماندگار. عشقی که مثل ریشهی یک درخت کهن، در دل من فرو رفته و هر روز محکمتر میشود. عشقی که با هیچ بادی، با هیچ زمستانی، با هیچ فاصلهای از بین نمیرود. من تو را دوست دارم؛ به سادگی آب، به عمیقی دریا، به بیپایانی آسمان. و اگر روزی بپرسی چرا؟ جوابم این است: برای اینکه تو زهرا مهربانی هستی. برای اینکه قلبت پاک است. برای اینکه بودنت آرامش است. برای اینکه نگاهت خانه است. برای اینکه خودت، خودِ خودت، بهترین دلیل دنیاست.
زهرا جانم،
مرا ببخش اگر گاهی در گفتن این احساسات کند هستم. مرا ببخش اگر نمیتوانم آنطور که باید، عمق دلم را برایت توصیف کنم. کلمات محدودند و عشق من به تو، از کلمات بزرگتر است. اما بدان که در دلم، هر روز، هر ساعت، هر لحظه، تو جاری هستی. تو در دعاهایم هستی. تو در آرزوهایم هستی. تو در تمام آن لحظههای کوچکی هستی که آدم فکر میکند بیاهمیتند، اما در واقع تمام زندگیاند.
دوستت دارم، زهرا مهربانی.
دوستت دارم و میخواهم این را نه فقط با کلمات، با تمام زندگیام ثابت کنم. میخواهم بمانم. میخواهم بمانی. میخواهم دست در دست هم، از این دنیای پرهیاهو بگذریم و یک گوشهی کوچکِ آرام برای خودمان بسازیم. گوشهای پر از مهربانی، پر از خنده، پر از عشق. گوشهای که اسمش خانه باشد، و خانهای که اسمش تو باشد. چون برای من، خانه جایی نیست؛ خانه کسی است. و آن کس، تنها تو هستی.
همیشه عاشقت،
کسی که تو را بیشتر از دیروز، و کمتر از فردا دوست دارد.

زهرا مهربانی
زهرا مهربانی
زهرا مهربانی
زهرا مهربانی
زهرا مهربانی
زهرا مهربانی