ویرگول
ورودثبت نام
حسین هادی پور
حسین هادی پورامام علی(ع): هرکس خدا را شناخت تنها شود، خود را بشناسد از علایق دنیا رها شود، دنیا را شناسد از آن دل کند و هرکه مردم‌ را شناسد تنهایی گزیند.
حسین هادی پور
حسین هادی پور
خواندن ۱۰ دقیقه·۴ ماه پیش

حسین هادی پور : درآمدی بر یک پیش‌بینی تکان‌دهنده و پرسش‌هایی که برمی‌انگیزد، آیا پول حذف میشود؟

• درآمدی بر یک پیش‌بینی تکان‌دهنده و پرسش‌هایی که برمی‌انگیزد

در سپهر عمومی جهان فناوری و اقتصاد، کمتر چهره‌ای به اندازه ایلان ماسک توانایی برانگیختن بحث‌های جهانی را دارد. مردی که خودروهای برقی را از یک رؤیای حاشیه‌ای به جریان اصلی صنعت خودروسازی کشاند، موشک‌های چندبارمصرف را به واقعیت تبدیل کرد، و اکنون با پروژه‌های بلندپروازانه‌اش در حوزه هوش مصنوعی و رباتیک، نوید جهانی را می‌دهد که در آن «پول» دیگر معنا و مفهوم خود را از دست می‌دهد. پیش‌بینی جنجالی او مبنی بر اینکه «تا سال ۲۰۳۶ پول بی‌معنا می‌شود» و «جهان وارد عصر فراوانی بی‌نهایت می‌گردد»، نه فقط یک گمانه‌زنی علمی-تخیلی، که یک «بیانیه فلسفی و اقتصادی» است که می‌تواند پایه‌های نظم کنونی جهان را به چالش بکشد. اما آیا این پیش‌بینی، یک رؤیای شیرین رهایی‌بخش است یا یک کابوس پیچیده از سلطه‌ای نوین؟ این نوشتار می‌کوشد با نگاهی چندوجهی، این سناریو را از زوایای گوناگون تحلیل کند و پرسش‌های بی‌پاسخ آن را پیش روی خواننده بگذارد.

• منطق ماسک: عصر فراوانی چگونه از راه می‌رسد؟

برای فهم پیش‌بینی ماسک، باید ابتدا منطق درونی آن را درک کنیم. استدلال او، بر سه پایه فناورانه استوار است که هم‌گرایی آن‌ها می‌تواند یک «انقلاب عرضه» را رقم بزند. پایه نخست، «هوش مصنوعی عمومی» است. ماسک بر این باور است که در آینده‌ای نزدیک، هوش مصنوعی به سطحی از توانمندی خواهد رسید که می‌تواند جایگزین نیروی کار انسانی در تقریباً تمام مشاغل شناختی و تحلیلی شود. دیگر نیازی به حسابدار، وکیل، پزشک، برنامه‌نویس و حتا دانشمند انسانی نخواهد بود. هوش مصنوعی، این خدمات را با دقتی بالاتر، سرعتی بی‌نهایت بیشتر و هزینه‌ای نزدیک به صفر ارائه خواهد کرد.

پایه دوم، «رباتیک پیشرفته» است. ربات‌های انسان‌نمای شرکت‌هایی مانند تسلا، می‌توانند جایگزین نیروی کار فیزیکی در تمام عرصه‌ها، از کشاورزی و ساخت‌وساز گرفته تا خدمات و تولید صنعتی شوند. رباتی که بیست‌وچهار ساعت شبانه‌روز، بدون نیاز به حقوق، استراحت، مرخصی و بیمه کار می‌کند و هزینه نگهداری آن نیز به سرعت در حال کاهش است. پایه سوم، «انرژی تقریباً رایگان» است. با پیشرفت فناوری‌های خورشیدی، باتری‌های نسل جدید و شاید در آینده، همجوشی هسته‌ای، هزینه انرژی به شدت کاهش خواهد یافت. انرژی، خون حیات بخش اقتصاد است. وقتی انرژی تقریباً مجانی شود، هزینه تولید، حمل‌ونقل و توزیع تمام کالاها سقوط خواهد کرد.

حال، این سه عامل را با هم ترکیب کنید: هوش مصنوعی، طراحی و مدیریت تولید را انجام می‌دهد؛ ربات‌ها، کالاها را تولید و خدمات را ارائه می‌کنند؛ و انرژی رایگان، موتور این چرخه عظیم را به گردش درمی‌آورد. نتیجه، جهانی است که در آن، «هزینه نهایی» تولید هر کالا و خدمتی، به صفر میل می‌کند. در چنین جهانی، به گفته ماسک، «پول» که اساساً ابزاری برای تخصیص منابع کمیاب است، دیگر کارکردی نخواهد داشت. اگر همه چیز به وفور و تقریباً رایگان در دسترس باشد، دیگر نیازی به پول برای خرید آن‌ها نیست. این، جوهره «عصر فراوانی بی‌نهایت» است.

• چالش نوبلیست: اگر پول بی‌ارزش است، چرا ثروتت را نمی‌بخشی؟

در برابر این رؤیای فناورانه، اقتصاددانان و به ویژه برندگان نوبل اقتصاد، واکنشی تند و تأمل‌برانگیز نشان داده‌اند. یکی از آنان، با صراحتی گزنده، ماسک را به چالشی اخلاقی و منطقی فراخواند: «اگر واقعاً باور داری که پول تا سال ۲۰۳۶ بی‌ارزش می‌شود، پس چرا همین امروز تمام ثروتت را نمی‌بخشی؟ اگر پول به زودی هیچ ارزشی نخواهد داشت، پس نگه داشتن آن، هم غیرمنطقی است و هم غیراخلاقی. آن را به گرسنگان، بیماران و نیازمندانی ببخش که امروز به آن احتیاج دارند.»

این چالش، فقط یک جدل لفظی نیست. این چالش، پاشنه آشیل منطق ماسک را نشانه گرفته است. اگر پول در ۲۰۳۶ بی‌معنا می‌شود، پس چرا تو، ایلان ماسک، که یکی از ثروتمندترین انسان‌های تاریخ هستی، هنوز ثروتت را حفظ می‌کنی؟ چرا سهام تسلا و اسپیس‌ایکس را می‌فروشی و درآمدش را صرف امور خیریه نمی‌کنی؟ پاسخ ماسک به این چالش چه بود؟ او در پاسخی کوتاه گفت که نگه‌داشتن ثروت، برای «تأمین مالی پروژه‌های بزرگ بشری» مانند سفر به مریخ ضروری است. اما این پاسخ، خود یک تناقض آشکار را برملا می‌کند: اگر پول در ۲۰۳۶ بی‌معنا می‌شود، پس چگونه می‌خواهی با پولی که بی‌معنا شده، سفر به مریخ را تأمین مالی کنی؟ این تناقض، نشان می‌دهد که حتا خود ماسک نیز به پیش‌بینی‌اش باور عملی و کامل ندارد، یا دست‌کم، «پول» در نگاه او، چیزی فراتر از یک «ابزار مبادله»ست. پول، «قدرت» است، «کنترل» است، و «نفوذ» است. و این‌ها چیزهایی هستند که حتا در عصر فراوانی نیز کمیاب باقی خواهند ماند.

• آیا حذف پول به معنای عدالت است؟ خطر تمرکز ثروت در قالبی نو

یکی از بنیادی‌ترین پرسش‌هایی که باید در برابر سناریوی ماسک مطرح کرد این است: «آیا حذف پول، به معنای حذف نابرابری و بی‌عدالتی است؟» در نگاه نخست، پاسخ مثبت به نظر می‌رسد. اگر همه چیز رایگان و فراوان باشد، دیگر فقیر و غنی معنایی نخواهند داشت. دیگر کسی گرسنه نخواهد ماند، بی‌خانمان نخواهد شد و از نابرابری رنج نخواهد برد. اما این، فقط لایه سطحی ماجراست.

واقعیت این است که «پول»، امروز فقط یک «ابزار مبادله» نیست. پول، یک «ابزار قدرت» است. پول، به صاحبش این توانایی را می‌دهد که «منابع» را کنترل کند، «تصمیم‌ها» را جهت دهد، «افکار عمومی» را شکل ببخشد، و «قوانین» را به نفع خود تغییر دهد. اگر در عصر فراوانی، پول به معنای سنتی از میان برود، آیا «قدرت» نیز از میان خواهد رفت؟ بی‌تردید خیر. این بار، قدرت نه در قالب اسکناس و سهام، که در قالب «مالکیت فناوری»، «کنترل داده‌ها»، «انحصار الگوریتم‌ها»، و «مالکیت زیرساخت‌های حیاتی» متجلی خواهد شد.

تصور کنید که در سال ۲۰۳۶، تنها سه یا چهار ابرشرکت فناوری، مالک تمام ربات‌ها، تمام سامانه‌های هوش مصنوعی، و تمام زیرساخت‌های انرژی باشند. در چنین جهانی، اگرچه مردم ممکن است به کالاهای مصرفی دسترسی رایگان داشته باشند، اما «قدرت» به شکلی بی‌سابقه در دستان عده‌ای معدود متمرکز خواهد شد. این «اربابان جدید فناوری»، نه با پول، که با «کنترل زیرساخت‌ها» بر سرنوشت میلیاردها انسان حکومت خواهند کرد. آنان می‌توانند تصمیم بگیرند که چه کسی به چه خدماتی دسترسی داشته باشد، چه کسی از شبکه‌های ارتباطی محروم شود، و چه کسی هدف «نظارت الگوریتمی» قرار گیرد. این، نه «عدالت»، که «فئودالیسم دیجیتال» است. در این نظام نوین، پولِ سنتی بی‌معنا می‌شود، اما «ارزش» به شکلی دیگر و به مراتب انحصاری‌تر بازتولید خواهد شد. شکاف میان «مالکان فناوری» و «مصرف‌کنندگان رایگان»، شکافی عمیق‌تر از شکاف کنونی میان «ثروتمندان» و «فقرا» خواهد بود.

• پول، فقط ابزار نیست؛ پول، «سنجه کمیابی» و «حافظه ارزش» است

برای آنکه این تحلیل را عمیق‌تر کنیم، باید به یک پرسش فلسفی-اقتصادی پاسخ دهیم: «پول اساساً چیست؟» اقتصاددانان، سه کارکرد اصلی برای پول تعریف می‌کنند: «وسیله مبادله»، «واحد سنجش ارزش»، و «ذخیره ارزش». پیش‌بینی ماسک، عمدتاً کارکرد اول (وسیله مبادله) را هدف گرفته است. او می‌گوید وقتی کالاها رایگان شوند، دیگر نیازی به وسیله‌ای برای مبادله نیست. اما دو کارکرد دیگر چه می‌شوند؟

«واحد سنجش ارزش» یعنی پول به ما می‌گوید که یک کالا یا خدمت، نسبت به کالاها و خدمات دیگر چقدر «ارزش» دارد. این کارکرد، حتا در عصر فراوانی نیز از بین نخواهد رفت. منابعی وجود دارند که ذاتاً «کمیاب» هستند و فراوان کردن آن‌ها ناممکن یا فوق‌العاده دشوار است. زمین در یک موقعیت ممتاز (مثلاً یک ویلای ساحلی در جزیره‌ای اختصاصی)، آثار هنری اصیل، اشیای تاریخی، یا حتا «توجه و شهرت». این‌ها کالاهایی نیستند که بشود با ربات و هوش مصنوعی آن‌ها را تکثیر کرد. برای مبادله این کالاهای کمیاب، هنوز به یک «واحد سنجش» و یک «وسیله مبادله» نیاز خواهد بود. شاید این پول، شکل امروزی را نداشته باشد، شاید به شکل اعتبار دیجیتال، توکن‌های مبتنی بر بلاک‌چین یا امتیازات اجتماعی باشد، اما کارکرد آن همان کارکرد پول خواهد بود.

«ذخیره ارزش» یعنی پول به ما اجازه می‌دهد که ارزش کار و تولید امروز خود را به آینده منتقل کنیم. امروز کار می‌کنیم، پول می‌گیریم و بخشی از آن را پس‌انداز می‌کنیم تا در آینده که شاید نتوانیم کار کنیم، از آن استفاده نماییم. حتا اگر تمام کالاهای مصرفی در آینده رایگان شوند، انسان‌ها هنوز نیازمند «پس‌انداز» برای تأمین امنیت خود در برابر عدم قطعیت‌های آینده خواهند بود. بیماری، حوادث غیرمترقبه، یا نیازهای خاصی که خارج از سبد کالاهای رایگان عمومی تعریف می‌شوند. برای این کار، به یک «ذخیره ارزش» نیاز است. پول، در این کارکرد خود، احتمالاً هرگز کاملاً بی‌معنا نخواهد شد.

• اقتصاد پساکمیابی: رؤیایی که می‌تواند به کابوس بدل شود

اقتصاد پساکمیابی، مفهومی است که از دهه‌های پیش در ادبیات علمی-تخیلی و فلسفی مطرح بوده است. ایده اصلی آن است که با پیشرفت فناوری، بشر می‌تواند بر «کمیابی» که اساس تمام اقتصادهای تاریخ بوده، غلبه کند. در این اقتصاد، دیگر منابع محدود نیستند، بلکه به وفور و تقریباً رایگان در دسترس همگان قرار دارند. این رؤیا، در نگاه اول، یک آرمان‌شهر (یوتوپیا) است: جهانی بدون فقر، بدون گرسنگی، بدون جنگ بر سر منابع، و بدون اضطراب معیشتی.

اما تاریخ بشر هشدار می‌دهد که «وفور منابع»، لزوماً به «عدالت» و «آزادی» منجر نمی‌شود. تمدن‌های بسیاری بوده‌اند که در آنها منابع فراوان بوده، اما این فراوانی، نه در خدمت توده‌ها، که در انحصار نخبگان حاکم قرار داشته است. در روم باستان، «نان و سیرک» (panem et circenses) به شهروندان داده می‌شد تا آن‌ها را از سیاست دور نگه دارد و قدرت را در دستان سنا و امپراتور حفظ کند. در عصر فراوانی دیجیتال نیز ممکن است همین سناریو تکرار شود: «غذای رایگان» و «تفریحات مجازی بی‌پایان» در ازای «واگذاری کامل آزادی و حریم خصوصی» به صاحبان فناوری. در این سناریو، مردم گرسنه نخواهند بود، اما برده‌هایی راضی و تحت کنترل خواهند بود که در یک «ماتریکسِ مهربان» زندگی می‌کنند، بی‌آنکه حتا بدانند که اختیار و آزادی‌شان سلب شده است.

• ابزار یا تهدید؟ نقد نهایی بر پیش‌بینی ماسک

حال، می‌توانیم جمع‌بندی کنیم و به پرسش اصلی بازگردیم: آیا پیش‌بینی ماسک از بی‌نیازی به پول در عصر هوش مصنوعی، یک «وعده رهایی‌بخش» است یا یک «تهدید پنهان»؟ پاسخ، به احتمال زیاد، در میانه این دو قطب قرار دارد، اما با چاشنی عمیقی از تردید و احتیاط.

از یک سو، نمی‌توان منکر شد که فناوری، پتانسیل حل بسیاری از مشکلات مادی بشر را دارد. حذف کارهای طاقت‌فرسا، تأمین غذای کافی برای همه، و دسترسی همگانی به خدمات بهداشتی و آموزشی باکیفیت، رؤیاهایی هستند که ارزش دنبال کردن دارند. اما از سوی دیگر، «فناوری» یک نیروی خنثی نیست. فناوری، در خلأ اجتماعی و سیاسی شکل نمی‌گیرد و توزیع نمی‌شود. فناوری، محصول «روابط قدرت» است و خود نیز «روابط قدرت» را بازتولید می‌کند.

اگر فناوری‌های هوش مصنوعی و رباتیک، در انحصار چند ابرشرکت خصوصی باقی بمانند که پاسخگوی هیچ نهاد دموکراتیکی نیستند، آن‌گاه «عصر فراوانی»، نه به «عدالت» که به «استثمار نوین» خواهد انجامید. «پول» شاید بی‌معنا شود، اما «قدرت» بی‌معنا نخواهد شد. «اسکناس» شاید از بین برود، اما «کنترل» از بین نخواهد رفت. پرسش واقعی این نیست که «آیا پول در ۲۰۳۶ بی‌معنا می‌شود؟»، بلکه پرسش واقعی این است: «چه کسی مالک ربات‌ها، هوش مصنوعی و زیرساخت‌های انرژی خواهد بود؟ و این مالکان، با قدرت بی‌سابقه‌شان چه خواهند کرد؟» اگر پاسخ این پرسش، «توده‌های مردم» و «نهادهای دموکراتیک» باشد، آن‌گاه می‌توان به آینده امیدوار بود. اما اگر پاسخ، «چند میلیاردر فناوری» باشد، آن‌گاه بشریت باید خود را برای «فئودالیسم دیجیتال» آماده کند.

• سخن پایانی: پول نماد کمیابی است، و کمیابی پایان ندارد

در نهایت، باید پذیرفت که «پول»، صرفاً یک اختراع اجتماعی برای تسهیل مبادلات نیست. پول، «نماد کمیابی» است. و کمیابی، نه فقط یک واقعیت اقتصادی، که یک «واقعیت وجودی» برای انسان است. منابع مادی ممکن است روزی به وفور برسند، اما «زمان»، «توجه»، «عشق»، «احترام»، «زیبایی» و «معنا» همواره کمیاب باقی خواهند ماند. همیشه چیزهایی وجود خواهند داشت که نمی‌توان آن‌ها را با ربات و الگوریتم تولید کرد. همیشه «منابع کمیاب»ی وجود خواهند داشت که برای دستیابی به آن‌ها، رقابت، مبادله و در نتیجه، «پول» (به هر شکلی که باشد) ضروری خواهد بود.

بنابراین، پیش‌بینی ایلان ماسک را شاید بتوان جدی‌تر از یک خیال‌پردازی صرف، اما ساده‌انگارانه‌تر از یک تحلیل دقیق اقتصادی-اجتماعی تلقی کرد. جهان در ۲۰۳۶ احتمالاً با تحولات عظیمی روبرو خواهد شد، اما «پول» به این زودی‌ها از صحنه تاریخ خارج نخواهد شد. آنچه تغییر خواهد کرد، شکل، ماهیت و توزیع پول و قدرت است، نه اصل وجود آن‌ها. و این، ما هستیم که باید با آگاهی، مشارکت و هوشیاری، مسیر این تحول را به سوی عدالت و آزادی هدایت کنیم، نه به سوی تمرکز و سلطه. چالش نوبلیست به ماسک، فقط یک کنایه هوشمندانه نبود؛ بلکه یادآوری این حقیقت بود که حتا در رؤیایی‌ترین آینده‌ها نیز، «ثروت» و «قدرت» از هم جدا نیستند و بخشش یکی، بدون رها کردن دیگری، ممکن نیست.

حسین هادی پور
حسین هادی پور

آیندهپولرباتفناوری
۰
۰
حسین هادی پور
حسین هادی پور
امام علی(ع): هرکس خدا را شناخت تنها شود، خود را بشناسد از علایق دنیا رها شود، دنیا را شناسد از آن دل کند و هرکه مردم‌ را شناسد تنهایی گزیند.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید