بار ها شده است بهم بگویند : شاید برایت سخت باشد که احساسات و درد هایی که وجودت را شکل میدهد بنویسی و هر دفعه ورق بزنی و بخوانی ؛ برای من این موضوعی عجیب و جالب است .
فکر کنید یک عکسی از بزرگترین چیزی که شما را میترساند قاب کنید و بزنید به دیوار اتاقتان ، هر دفعه که چشمتان بهش میخورد امکان دارد یکم حس ترس در بدنتان جریان پیدا کند .
نکته جالب راجب این موضوع این است که همه چیز بستگی به خودتان دارد ؛ شما می توانید سال ها این عکس را ببینید و همچنان مثل روز اول بترسید ، یا می توانید بعد از مدتی با ترس خود کنار بیایید و قبولش کنید ، در این صورت وقتی چشمتان به
عکس می خورد متوجه کمرنگ تر شدن حس ترس درونتان می شوید .
تلخ ترین یا دردناک ترین نوشته هایم را بعد مدتی بخوانم ، ازش لذت می برم ، شاید حین نوشتنشان اشک می ریختم یا افکار هایی مربوط به خودکشی درون سَرَم رژه می رفتند ولی بعد مدتی دیگر دردناک نیستند ، بیشتر حس رضایت دارم و لبخندی گوشه لبم سبز می شود ، همان حس و لبخندی که مادری بعد از جان دادن به فرزندش می زند ؛ خلق یک اثر هنری حتی اگر خوب هم نباشد احساس وصف نشدنی ای به آدم می دهد .
