بیست و پنج روز ننوشتم و الان عقده پیدا کردم
میخوام صد صفحه بنویسم
اعتیاد به نوشتن مریضی جالبیه!
اول گفتم نُه ماه کلا نمی نویسم
الان میگم ماهی یه بار نوشتن که به جایی برنمی خوره ( وی در حال گول زدن مغزش است )
نه حالا واقعا نوشتن آسیبی به مطالعه ام واسه کنکور نمی زنه
سال پشت کنکور خیلی بیشتر از اون چیزی که فکر می کردم وقت آزاد دارم ؛
صبح ساعت شش بیدار میشم
سه ساعت درس می خونم
بعدش یه ساعت سر صبحونه و ورزش وقت هدر میدم:)
دوباره سه ساعت دیگه می خونم
ظهر دوساعت هر غلطی دلم میخواد می کنم
عصر هم یه سه، چهار ساعتی می خونم
بعدش معمولا میرم تجمع خیابونی یا فیلم می بینم یا یه کاری می کنم خلاصه
اینطوری روزی ۹، ۱۰ ساعت میشه درس خوند
کنارش به همه کارها هم رسید و افسرده نشد !
سال دوازدهم واقعا زندگی نکبت باری داشتم، فک کن هشت ساعت بری مدرسه بعد بیای هشت ساعت هم تو خونه درس بخونی !
وضعیت طوری بود که وقت حموم رفتن رو بزور تو برنامه ام خالی می کردم !
خدا نصیب هیچ کس نکنه :) همین که پارسال زنده موندم نشون دهنده مقاومت روحی منه ؛
علاوه بر اینها پارسال باید کلی درس عمومی مزخرف می خوندم که امسال بجز زبان و ادبیات بقیه شون رو نمی خونم ( بقیه عمومی ها ترمیم لازم نیستن )
این یعنی ۹۰٪ مطالعه ام صرف خوندن دروس تخصصی و مفید میشه ،
تو این مدت وقت کردم یه رمان هم بخونم ( چایت را من شیرین می کنم )
تازه دوبار هم رفتم طبیعت اطراف شهر واسه هواخوری
دوتا فیلم ترسناک دیدم ( یکی دیگه از چیزایی که بهشون اعتیاد دارم اینه )
خلاصه که پشت کنکور موندن فرصت خوبیه برخلاف تصور عوام که تا اسم پشت کنکور میاد چشم هاشون ازحدقه درمیاد و فک می کنن پشت کنکور موندن یعنی کار کردن تو معدن یا حبس انفرادی :)
هیچ کس جز سه تا از رفیقام و خانواده درجه یکم نمی دونه پشت کنکور موندم
به همه گفتم انتخاب رشته کردم رفتم پیراپزشکی بخونم
تنها راه فرار از دست فامیل فضول همینه
الان دیگه خیال شون راحته من کنکور ندارم و فضولی نمی کنن
قیافه هاشون سال بعد وقتی بفهمن چه رکبی بهشون زدم جذابه ^_^
این مدت سعی کردم از حواشی دور باشم
ولی نمیشه که کلا دور بود :))
به این نتیجه رسیدم یکم دنبال کردن اخبار باعث حواس پرتی من نمیشه فقط نباید افراط کنم ( البته این سازوکار مغز منه ، ممکنه سازوکار مغز یکی دیگه متفاوت باشه )
اونروز مامانم میگه اگه جنگ شد و گاز و برق قطع شد تو این سرما میخوای چیکار کنی
منم اوردم چهارتا پتو گذاشتم گوشه اتاق که زیر پتوها با نور ماه درس بخونم( نهضت ادامه دارد، زهی خیال باطل زهی خیال خام امسال دیگه حماقت نمی کنم )
مابین خبرای انتخابات اسرائیل خیلی فشار خوردم چون فسطینی های ۱۹۴۸ تو پارلمان اسرائیل نماینده دارن، فک کن یارو عربه ولی خودش رو اسرائیلی می دونه و میره نماینده پارلمان اسرائیل میشه
چهار سال پیش با دولت قبلی اسرائیل ائتلاف هم تشکیل دادن تازه :/
آدم بی غیرت و بی وطن مثل ویروس همه جا پیدا میشه
ب قول اون خانومه؛ فلسطینی با پرچم اسرائیل بی ناموسه @_@
راستی دیروز رفیقم رو بعد شش ماه دیدم
بعد شش ماه دیدن یه رفیق صمیمی حس فوق العاده قشنگی داره
دیدار یار غایب دانی چه ذوق دارد ؟!
ابری که در بیابان بر تشنه ای ببارد
خب فک کنم کافیه
دیگه دارم از در و دیوار حرف می زنم !
به امید دیدار مجدد ^_^



ک