کفن نمی خواهم

اگر همین لحظه قلب من از تپش بیفتد
برای مدتی تبدیل می شوم به عزیزترین آدم در قلب خیلی ها
احتمالا آنها که حتی نمی دانستند من وجود داشته ام
خودشان را به مراسم تدفین می رسانند
و به حال این جوان ناکام تاسف می خورند
دسته گل های بزرگ را می بینم که از همه جای مسجد آویزان شده اند
مراسم شام غریبان
مراسم هفتم
مراسم چهلم و..
من که همیشه از آدم ها گریزان بوده ام
حالا اینهمه آدم چرا جنازه من را رها نمی کنند ؟!
سنگ مزار بزرگ و قشنگم خیلی به ذوق می زند
این جسم در حال تجزیه زیر خاک، که حشرات افتاده اند به جانش اینهمه تشریفات را می خواهد چه کند ؟!
شب که می شود همه می روند من می مانم و تاریکی ..
و همه آنها که سر قبرم خودشان را کتک می زدند
بر سر سفره شامِ مرگ من
در حال انتخاب هستند که نوشابه سیاه بخورند یا نارنجی ؛
مرگ حتی از زندگی هم مضحک تر است
گاهی به مرگ فکر می کنم
و دلم می خواهد
جنازه ام در دریا غرق شود
یا مفقود شود
و یا بسوزد و چیزی از آن باقی نماند
تا یک تکه کفن هم خرجش نشود
چه برسد به آن سنگ قبر بزرگ و گل هایی که به هدر می روند بر روی سنگ سرد و بی روح ؛
" هر چیزی که دیرتر
از زمانش برسد
دیگر هیچ معنایی ندارد
پس بعد از مرگ من
گل‌ها را دور بیندازید
سنگ‌قبرها چیزی از
دلتنگی نمی‌فهمند "