پیچشِ مو

به من توصیه می کنند که افراط نکنم
ولی من شیفتهء افراط هستم
اصلا همه عاشقان دنیا اهل افراط بوده اند
تک به تک آنها آنقدر در عشق تو افراط کرده اند
که دیگر خودشان را فراموش کرده اند
تقلید را نمی پسندم
ولی من نیز تصمیم گرفتم در این یک مورد از آنها تقلید کنم !
عشق با تعادل سازگار نیست
متعادل ها از دور خرمنِ موی تو را می بینند
اصلا برای متعادل ها چه تفاوت است میان خرمنِ خرمایی موهای تو
با هزاران و میلیون ها خرمن دیگر ؟!
هر روز دل به تماشای نظرگاه جدیدی می بندند
آنها اصلا لیاقت قدم گذاشتن در وادیِ عشق تو را ندارند
بگذار آن جماعتِ عاقل نمای معتدل در وهمِ خود سرگشته بمانند ؛
آنان مجنون را دیوانه می خوانند
اما نیک که بنگری
خودشان بیشتر به دیوانگان شباهت دارند تا مجنون !

مجنون پا در خرمنِ موهای تو می گذارد
و تک تک تار موهایت تماشا می کند
برای مجنون هر تار مو شعر جدیدی دارد
و هر تار مو تجربه ناب و جدیدی از وجودِ تو است ..
برای عاقلانِ معتدل
تفاوتی میان لیلی و دیگر زنان وجود ندارد
چون از لیلی خرمن مویی می بینند همچون دیگر خرمن ها
ولی برای مجنون
هر پیچشی از موی لیلی
تفسیر جدیدی از عشق است که جز مجنون هیچ کس مفسرش نیست !
لیلی اقیانوسی از جاذبه است که چشمان مجنون را به روی دیگر زنان می بندد
شاید هم این مردانِ دروغین از بیمِ غرق شدن در اقیانوسِ لیلی به آن نزدیک نمی شوند
برای آنان لیلی با دیگر زنان فرقی ندارد
آنها مردان حقیری هستند که از زن فقط جرعه ای آب برای سیراب کردن خودشان می خواهند
اصلا اگر آنها وارد اقیانوسِ لیلی شوند غرق خواهند شد
و این فقط از عهده مجنون برمی آید که در این اقیانوس سیاحت کند
و نه تنها غرق نشود که روز به روز شیفته تر گردد !

به مجنون گفت روزی عیب‌جویی
که پیدا کن به از لیلی نکویی

که لیلی گرچه در چشم تو حوریست
به هر جزوی ز حسن او قصوریست

ز حرف عیب‌جو مجنون برآشفت
در آن آشفتگی خندان شد و گفت

اگر در دیدهٔ مجنون نشینی
به غیر از خوبی لیلی نبینی

تو کی دانی که لیلی چون نکویی است
کزو چشمت همین بر زلف و رویی است

تو قد بینی و مجنون جلوهٔ ناز
تو چشم و او نگاه ناوک‌انداز

تو مو بینی و مجنون پیچش مو
تو ابرو، او اشارت‌های ابرو

دل مجنون ز شکّرخنده خونست
تو لب می‌بینی و دندان که چونست

کسی کاو را تو لیلی کرده‌ای نام
نه آن لیلی‌ست کز من برده آرام
وحشی بافقی