می بینی عزیزکم ؛
آفتاب در درخشان ترین صورت خودش می تابد
مویرگ های خاک پر از زندگی شده اند
هر طرف را که نگاه می کنم
ساقهء جوانی از خاک سربرآورده
گلبرگ ها خودنمایی می کنند
تابستان فرصتِ حیات و شکوفایی را از هیچ کس دریغ نمی کند
گل ها با یکدیگر به رقابتِ زیبایی و خودنمایی نشسته اند
ولی من تو را نمی بینم
میان این همه گلبرگ های جوان و زیبا هرچه گشتم تو را پیدا نکردم
انتظار داشتم تا دوباره با آن چشمان گرم و آتشین به من نگاه کنی
و من به تمام این مدعیانِ تابستانی فخرفروشی کنم ..
اما در میان این چشم های رنگارنگ و زیبا، آتش چشمانِ تو به وجودم رخنه نکرد ؛
تو نیستی و گرمایت را از من دریغ کرده ای
لابد می خواهی بگویی وقتی آفتاب با آن سخاوت می تابد چه نیازی به تو دارم !
آفتابِ آسمان که به همه می تابد
من آفتابِ خودم را گم کرده ام ؛
تو خودت را به بازارِ جلوه فروشانِ تابش های رایگان عرضه نکرده ای
در سایهء گرمای تابستان شکوفا شدن و خودنمایی کردن هنر نیست
هنر آن است که در اوج زمستان
وقتی آفتابِ آسمان تابش را دریغ کرده
و زندگی در رگ های خاک خشکیده
شکوفا بشوی و با آن مردمک های درشت چشمک بزنی
وقتی بازارِ مدعیانِ تابستانی از رونق بیفتد
تو به تنهایی زیبایی را معنا می بخشی
پس منتظر می مانم
تا دوباره جوانه ها در دل سرما منجمد شوند
و نرگس به یکباره سر از دلمردگی بردارد
عطر نرگس را استشمام خواهم کرد
تا یخ های قلبم آب شوند
آنگاه سراغ تو را از نرگس خواهم گرفت
تو و نرگس هم ریشه هستید !
