به روی خودم نمیارم
ولی من هنوز دل تنگم
واسه روضه های تک نفره و اشکای واقعی
واسه قرار هایی که خالصانه بودن
واسه رفقایی که عطر خدا داشتن
واسه دعای کمیلی که از ته دل خونده میشد و دیگه تکرار نشد که نشد ..
واسه نیت هایی که پاک بودن
واسه صمیمیتی که ریا نداشت
واسه شب های محرم تو حسینیه ای که بعد جنگ دوازده روزه مجبور شدن تعطیلش کنن
واسه روزایی که منتظر بودم سخنرانی سید از تلوزیون پخش بشه
واسه صدایی که خیلی وقته نشنیدم
واسه آدمایی که دیگه نیستن، آدمایی که عطر گل یاس داشتن، آدمای واقعی ..
واسه گل های داوودی که کنار قبر یه شهید کاشتم
واسه دروغ هایی که نگفتم
واسه روزایی که نمی خواستم هیچ کس ازم دلخور بشه
واسه خودم ..
واسه ..
خیلی چیزا دیگه قرار نیست برگردن
آدما میرن که برن
آدما میرن که برنگردن
آدما ابدی نیستن
نه اونایی که عطر گل یاس داشتن
نه اونایی که بوی نجاست می دادن
فقط ازشون ممنونم
که اجازه دادن آدم بودن رو باهاشون لمس کنم
که اجازه دادن گل یاس رو بو کنم
" پرواز را به خاطر بسپار
پرنده مُردنی است .."
