لابد اگر الان و در این ظهر تابستانی به شما بگویند
که از میان یک لیوان شربت خنک
و یک لیوان آب جوش یکی را انتخاب کن تا به تو بدهیم
بدون لحظه ای درنگ شربت را انتخاب خواهید کرد ؛
من هم اکثر اوقات شربت را انتخاب می کنم
اما چرا گفتم اکثر اوقات ؟!
چون بعضی اوقات آبِ داغ را انتخاب کرده ام !
به من نخندید
من بعضا دست به تصمیمات عجیبی زده ام که مثل سر کشیدن یک لیوان آب داغ زیر آفتاب تابستان بوده اند
آن هم با وجود اینکه شرایط بهتری هم برایم مهیا بود ..
اصلا بیایید طور دیگری به قضیه نگاه کنیم
شما تا آخر عمر چندین تابستان فرصت دارید که هرچقدر دلتان خواست شربت خنک بنوشید
حالا اینهمه فرصتی که دارید به یکبار آتش زدن حلق و گلویتان با آب جوش نمی ارزد ؟!
مواقعی پیش آمده که من مهلت رسیدن به هدفم را داشته ام
اما از قصد تعلل کرده ام تا طعم شکست را بچشم !
شیرینی دلچسب پیروزی وقتی به جان آدم می نشیند
که قبلش تا گردن در گردابِ شکست فرورفته باشد و طعم تلخ و مزخرفِ شکست کامش را تلخ کرده باشد .
هیچ چیزی به اندازه سرخوردگیِ بعد از شکست آدم را به تحرک وادار نمی کند ؛
همانطور که عطش نوشیدن شربت خنک بعد از یک لیوان آب داغ دوچندان می شود .
پس اینهمه سال زندگی به چندبار امتحان کردن مزه های ناپسند و متفاوت می ارزد
بیا تا یکبار هم به تقلید از شمس تبریزی با اختیار خودمان چند جرعه زهر بچشیم !
