نام شهدا را یکی یکی می خواندم
بیشترشان را می شناختم
اما نام تو را تا به آن لحظه نشنیده بودم
وقتی هم که نامت را دیدم به راحتی از کنارش گذشتم
تا اینکه چند روز بعد تصویر چهرهء نورانی ات را دیدم
حس کردم تو را از مدت ها قبل می شناسم
احساس نزدیکی عجیبی با تو کردم
چشم هایت با من صحبت می کردند
چشم های معصومی داشتی
حس کردم که این چشم ها تا آخرین لحظه به گناه نیفتاده اند
تو مرا به دنبال خود کشیدی
ولی من هرچه گشتم
کمتر فهمیدم!
اساسا نمیشد چیز زیادی از تو فهمید
ناشناخته بودی
گمنامِ گمنامِ گمنام ..
خودت می خواستی که اثری از تو نماند
حتی گفته بودی روی سنگ قبرت به جز نامت هیچ چیزی نوشته نشود
نه درجه نظامی
نه لقبِ سردار
هیچِ هیچِ هیچ ..
فقط همینقدر فهمیدم که عاشق بودی
خیلی هم عاشق بودی
به قول خودت ؛
در جبهه های جنگ عملیات هایی که طراحی می کردی عاشقانه بودند ..
هرچه عشق عمیق تر باشد
دردِ هجران بیشتر است
و تو نزدیک به پنجاه سال
به دنبال معشوقِ گم شده ات دویدی
پنجاه سال خیلی زیاد است خیلی ..
و تو مردِ عشق بودی
پس بیشتر از همه در غمِ هجران سوختی
در هفتاد سالگی
همچون حبیب بن مظاهر
با محاسنی سفید
و دلی چاک چاک از اشتیاق
به سوی محبوب بال و پر گشودی
اوایل خیلی میخواستم از تو بدانم
از زندگی ات
از تلاش هایت
از کارهایی که برای ما کرده ای
اما اکنون
دیگر قانع شده ام که خودت رضایت نداری که شناخته شوی
دوست داری برای همیشه گمنام بمانی
هیچ چیزی از این جهان حقیرِ ما نمی خواهی
حتی شهرتِ بعد شهادت را ..
من هم دیگر رضایت داده ام
دیگر راجبت کنجکاوی نمی کنم
مغزم شاید چیز زیادی از تو نداند
ولی قلبم مدتی زیادی است که با تو خوگرفته
اصلا انگار از همان روز اول تو را می شناخته
قلب من و تو رفیق قدیمی هستید
و بیچاره من که در این میان بیگانه افتاده ام
ولی خنکای حضورت در قلبم
تمام وجودم را غرق آرامش می کند ..
امیدوارم قلبم میزبان خوبی برایت باشد
و تا همیشه در قلبم نفس بکشی
عِنْدَ رَبِّهِمْ یُرْزَقُونَ ..
