بچه که بودم
مثل همه هم سن و سالانم
تلاش می کردم تشویق و تحسین بقیه شامل حال من همشود؛
رگ خواب هرکسی را جداگانه پیدا کرده بودم
که چگونه حرف بزنم و رفتار کنم تا رضایتش را جلب کنم ..
بزرگ تر که شدم
و وارد دوران نوجوانی شدم
به اقتضای نوجوانی و کنجکاوی ها و بی باکی هایش
حرف هایی را به زبان آوردم که به مزاج خیلی ها خوش نیامد ،
اوایل برایم عجیب و تاحدی ناراحت کننده بود ؛
کسانی که تا دیروز قربان صدقه اممی رفتند درمقابل من گارد می گرفتند ..
مدتی گذشت
من بیشتر از قبل خود واقعی ام را بروز دادم
و هربار با دیوار آهنین انسان هایی مواجه شدم که عاشق دورویی هستند
کم کم آموختم که قرار نیست همهرا راضی کنم
لزومی ندارد مندر معاشرت با هر آدمی مطابق علایق و افکارش رفتار کنم و حرف بزنم
تامبادا بلور نازک خودخواهی و خودحق پنداری اش ترکبردارد ..
اگر قرار است کسی با فهمیدن حقیقت افکار و شخصیت من تحملم نکند بهتر است که هماناول خودش را عقب بکشد .
از وقتی سعی کردم خود واقعی ام را پنهان نکنم
احساس آرامش بیشتری دارم
چون بقیه فهمیده اند باید به خود واقعی من احترام بگذارند !
من یکبار به ایندنیا آمده ام
با هرآنچه خوب و بد
که در شخصیتم ،
افکارم
عقایدم
وجود دارد می خواهم زندگی کنم
دوست ندارم خودم را برای کسب رضایت بقیه متفاوت از آنچه هستم جلوه بدهم
و باکی از این ندارم که عده ای با شنیدن حرف های من تبخال بزنند !
برای یک آدم درونگرا هیچ چیز ارزشمند تر از خودش و افکارش نیست و واکنش دیگران چندان اهمیت ندارد :)
از وقتی متفاوت جلوه دادن خودم را کنار گذاشته ام دوستان واقعی پیدا کرده ام
آنها که منِ واقعی را دوست دارند ..

