حق با تو بود مامان!

زیاد فکر کردن تاوان دارد
همرنگ جماعت نبودن تاوان دارد
چند سال پیش وقتی در اوج هیجان و کنجکاوی نوجوانی سرم را وارد هر دخمه ای می کردم
و بجای ول چرخیدن در کوچه و بازار
آنقدر کتاب می خواندم که چشمانم درد می گرفتند
می گفتی؛ کمتر بخوان
می گفتی هرچه می خوانی لااقل فلسفه نخوان
آخرش به پوچی می رسی و دیوانه می شوی :)
آخرش به پوچی که نرسیدم
ولی دیوانه .. :))) خودت بهتر می دانی لازم نیست بگویم !
من دنبال چه می گشتم ؟!
فقط می خواستم بفهمم در کجا و برای چه نفس می کشم !
خواسته زیادی نبود
ولی فهمیدنش هم سخت بود هم تاوان داشت
اینکه مثل هم و سن سال هایت فکر نکنی و دغدغه هایت متفاوت باشند تاوان دارد
هیچ کس درکت نخواهد کرد ..
از نظر تو عادی نبود که من در چهارده سالگی کتابی به قطوری شب های پیشاور را بخوانم ؛
یا مثلا دو قرن سکوتِ زرین کوب را نقد بکنم :))
آن اوایل برای خودم هم عادی نبود
اصلا نمی دانم این خصلت ها را از چه کسی به ارث برده ام
حضور من در این خانه که فقط کتاب های من از در و دیوارش می بارد و به غیر از من کسی سال به سال بجز کتاب درسی کتاب دیگری را ورق نمی زند واقعا عجیب است ! جدا من از کجا سر و کله ام پیدا شده ؟!
نمی دانم مامان شاید بعضی خصلت ها واقعا ارثی نیستند
من این ویژگی ها را نه از تو به ارث برده ام نه از بابا
اوایل می ترسیدم آخر و عاقبتم بشود مثل آیدینِ سمفونی مردگان و طرد بشوم ..

اما من زرنگ تر از آیدین بودم :))
تو از بابا نرم تر بودی
ولی یادت هست وقتی اوایل با تفکرات کلیشه ای بابا مقابله می کردم چطور گارد می گرفت ؟!
و من چقدر از دستش حرص می خوردم
الان نزدیک پنج سال از آن روز ها گذشته
بابا خیلی عوض شده
واقعا تفکراتش منطقی تر شده و از آن کلیشه هایی که از بچگی در ذهنش نقش بسته بود دست کشیده
اخیرا آنقدر عوض شده که من خودم هم تعجب می کنم
البته طبق معمول گردن نگیر است و حاضر نیست قبول کند قبلا چنان تفکرات خنده داری داشته و معتقد است از اول همینقدر درست موضع گیری می کرده :)))
حالا هردوی شما شده اید لنگهء من
البته مثل من که نمی توانید باهوش باشید ( خنده شیطنت آمیز )!
ولی می دانی مامان
واقعا احساس پیری می کنم
من در هجده سالگی احساس پیری می کنم ..
احساس می کنم ذهنم بیشتر از یک انسان هشتاد ساله سنگینی می کند
بعضی وقتها فکر می کنم که شاید حق با تو بوده
باید رها می کردم همه آن کتاب ها را
نباید به دنبال جواب سوال هایم می رفتم
هرچقدر بیشتر بفهمی بیشتر نگران می شوی
دغدغه هایت بزرگ تر می شوند و ذهنت ناآرام تر !
گاهی اوقات دلم می خواهد
مغزم را از سرم در بیاورم
هرچه را که در خود جمع کرده بیرون بریزم
و خالی خالی و فارغ فارغ دوباره بگذارم سر جایش !