آتش از چشم هایم شعله می کشید
سر بردم زیر دوش حمام
آب سرد سرد بود
ولی هرچه تقلا کردم ذره ای خنک نشدم
گویا هر لحظه آتش از وجود من زاده می شود
مویرگ های مغزم را می سوزاند
و قلبم را خاکستر می کند ؛
رگ های سوخته مغزم با صدایی که انگار از ته چاه درمی آمد نهیب زدند ؛
انتظار داشتی وجودی که از کینه پر کرده ای اینگونه خاکستر ما را به باد ندهد ؟!
بس کن مغزِ بی نوای من !
مگر کینه من به ناحق است ..
کینه من خنجر تیزی برای فرورفتن در قلب کسانی است که آتش ها به خرمن های زیادی انداخته اند،
این کینه جای ضربان قلبم را گرفته است
اگر نباشد این ماهیچه کرخت دیگر نمی تپد
من با این آتش زنده ام ..
به لحظه ای فکر می کنم
که این روح سراسر آتش از جانِ خسته جدا می شود
آنوقت بهشت با همه زر و برقش از این آتشِ کشنده فرار می کند
و دوزخ ..
دوزخ خود از دیدن این پارهءآتش به وجد می آید!

