خیال نکن فراموش کردم
خصلت ذاتی آدمی زاد هست که به مرور زمان دلتنگی هایش کمرنگ تر میشوند ؛
ولی از بین نمی روند
فقط کمرنگ تر میشوند
تا بتواند دوباره به زندگی ادامه بدهد ..
فقط یک جرقه کوچک برای شعله ور شدن مجدد این انبار باروت کافی هست
با دیدن یک فیلم
بو کردن یک گل
خوردن یک غذا
یا حتی بدون هیچ جرقه ای
وسط روز
وسط کار
وسط درس
مغز برمی گردد به گذشته و دوست دارد مثل سریال های صداوسیما برای بار هزارم خاطرات تو را بازپخش کند ..
ولی برای من فقط یک بازپخش ساده نیست
تکرار یک تراژدی دردناک هست که ساعتها من را با خودش همراه می کند
و من هردفعه با پلی شدن صدای آرام تو برای بار هزارم در ذهنم، اشک می ریزم چون تنها نجوای پلی لیستم هست که هیچ وقت از گوش دادن به آن خسته نمی شوم ،
از اول هم نباید به حرف شعرا گوش می دادم
گفتند؛ از دل برود هرآنکه از دیده برفت
من هم از روی خامی و بی تجربگی باور کردم
ولی امروز می بینم ؛
کسی از دل می رود که از اول در دل صاحب خانه نبوده وگرنه صاحب دل از دل نمی رود، چه جلوی دیده باشد چه دور از دیده ..
تو هم که صاحب دل بودی ..

