لباس‌های پاییزه را پوشیده‌ام، اما خودم نمی‌دانم قرار است چه کنم. انگار در قسمتی از زندگی‌ام ایستاده‌ام که نه راه برگشتش را می‌دانم و نه مسیر روبه‌رویش را. فقط می‌دانم مدتی است دنبال چیزی می‌گردم که شاید اسمش آرامش باشد.
همیشه آدم عجولی بوده‌ام؛ هنوز هم هستم. انگار عجله یکی از ویژگی‌های نهادینه‌شده‌ی من است؛ درست مثل همان بدو تولد. انگار می‌خواستم این دنیا را زودتر کشف کنم. زودتر کشف کردن، تجربه‌هایی با خودش دارد؛ شاید بخشی از رشد من از همان‌جا آمده باشد، اما بهایی هم داشته است.
با این حال، از زندگی‌ام پشیمان نیستم. انتخاب‌ها، انتخاب خودم بودند؛ قدم‌ها، قدم‌های خودم و اشتباهات هم اشتباهات خودم. شاید اگر قرار بود دوباره زندگی کنم، باز هم بعضی از همین راه‌ها را می‌رفتم؛ فقط شاید این‌بار کمی آهسته‌تر.
در تمام این سال‌ها یک چیز را درباره‌ی خودم فهمیده‌ام؛ هر وقت ذهنم کم می‌آورد، بدنم هم کم می‌آورد. وگرنه من آدم قوی‌ای هستم؛ به شرط آنکه مطمئن باشم به چیزی در این دنیا وصل هستم. به یک حس، یک موقعیت، یک زمان، یا حتی یک آدم.
شاید همین «وصل بودن» چیزی است که این روزها بیشتر از همیشه کم دارم.
خودم را تنهاتر از آن چیزی می‌دانم که باید باشم.
به روزمرگی آدم‌های اطرافم حسودی می‌کنم؛ به راحتی‌شان در بیان خودشان، به دوستانشان، به ارتباط‌هایشان، به اینکه کسی را دارند که در زمانی مشخص ببینند و بدون فکر کردن به اینکه چه بگویند، با او حرف بزنند.
به آدم‌هایی حسودی می‌کنم که کسی را دارند برای شنیدنشان؛ کسی که بتوانند غمشان را پیش او بگذارند و مجبور نباشند همه‌چیز را دوباره در خودشان جمع کنند.
گاهی حتی به یکی از آدم‌های زندگی خودم حسودی می‌کنم؛ فقط برای اینکه همیشه کسی را دارد که حرف‌هایش را بشنود.
و شاید این حسادت، بیشتر از آنکه به آدم‌ها باشد، به داشتنِ یک «آدم امن» باشد.
همیشه فکر کرده‌ام همه‌اش تقصیر خودم بوده. شاید آن‌قدر به مستقل بودن و قوی ماندن فکر و عادت کرده‌ام که دیگران هم باور کرده‌اند من نیازی به کسی ندارم.
اما قوی بودن همیشه آن چیزی نیست که از بیرون دیده می‌شود.
قوی بودن خوب است؛ خیلی هم خوب است. اما اگر بهایش این باشد که بتوانی درباره‌ی همه‌چیز با دیگران حرف بزنی، جز خودت؛ اگر بتوانی با همه ارتباط داشته باشی، اما برای خودت حتی یک نفر را نداشته باشی، آن‌وقت این قوی بودن، کم‌کم شبیه تنهایی می‌شود.
من هم یک‌بار سعی کردم این تنهایی را با حرف زدن کمتر کنم. یکی دو بار احساساتم را گفتم، خودم را نشان دادم، اما جمله‌ای را خیلی واضح شنیدم:
«باید به تنهایی عادت کنی.»
شاید همین جمله بود که باعث شد بیشتر به خودم تکیه کنم. بارها شنیدمش؛ حتی تشویق شدم که به تنهایی عادت کنم. و شاید به همین دلیل است که تا امروز جلو آمده‌ام؛ با پشتوانه‌ی نسبتا کامل خودم.
اما حقیقت این است که من هیچ‌وقت تنهایی را دوست نداشتم.
از همان بدو تولد، انگار عجله داشتم که زودتر به این دنیا برسم؛ شاید برای اینکه تنها نباشم، برای اینکه چیزی را پیدا کنم که بتوانم به آن وصل بمانم.
من دلم همان تشویق‌های کوچک را می‌خواست؛ همان ذوق‌های ساده‌ای که شاید برای دیگری چیز بزرگی نباشند، اما برای من بودند.
مثل وقتی که به پدربزرگم گفتم وضعیت تحصیلی و شغلی‌ام چطور است و، به قول خودش، از خوشحالی نمی‌دانست چه بگوید. یا وقتی از رویاهایم برایش گفتم؛ از چیزهایی که برای من آرمان و ارزش زندگی بودند.
گفت:
«من می‌دانستم که تو از کودکی فرق داشتی.»
همین جمله‌های تکه‌تکه‌ی او، در همان مکالمه‌های دو، سه یا پنج دقیقه‌ای، هرشب امان گاهی بیشتر از هر چیزی به من امید می‌داد. کافی بود یک نفر ببیندم، بفهمدم و به قدم‌هایی که برمی‌دارم ایمان داشته باشد تا دوباره بتوانم ادامه بدهم.
شاید برای همین است که نبودنِ آدم‌های امن، این‌قدر برایم سنگین است.
پس آن آدم‌هایی که ادعای امن بودن داشتند، کجا هستند؟
گاهی حتی از خودم می‌پرسم نکند آن‌قدر مشغول قوی بودن شده‌ام که خدا هم یادش رفته من گاهی فقط می‌خواهم دیده شوم.
داریوش می‌خواند:
«آسمون سنگی شده...
خدا انگار خوابیده...
انگار از اون بالاها گریه‌هامو ندیده...»
و من میان همین چند جمله، خودم را پیدا می‌کنم.
گاهی واقعاً احساس می‌کنم دیگر مورد توجه خدا هم نیستم.
خدایا...
وقت آن نرسیده یک نگاه هم به من، بنده‌ات، بیندازی؟
من چیز زیادی نمی‌خواهم؛
فقط یک نشانه،
یک باریکه‌ی نور،
یک دلیل کوچک برای اینکه بفهمم هنوز دیده می‌شوم.
و شاید به همین دلیل است که این پاییز، بیشتر از همیشه چشمم به راه است.
فصلی که همیشه رویاهایم را در آن تصور کرده‌ام؛ فصلی که شاید قرار باشد چیزی را با خودش بیاورد که مدت‌هاست انتظارش را می‌کشم.
