روزی که اسرا آزاد شدند. رضا صبحی اومد در خونه که هومن هومن. مامانم گفت هومن خوابه.
- ماهروزه خانم به هومن بگید اسرا آزاد شدند.
از توی اتاق صداش را می شنیدم. اومدم دم پنجره. رضا چی میگی؟
- بیا بریم اسیرها را آزاد کردند.
صبحانه نخورده دنبالش راه افتادم. مادرم گفت کجا؟ گفتم زود میام.بعد رفتیم سرکوچه هیچ خبری نبود. مردم منتظر بودند اتوبوس ها بیاند ولی هنوز اتوبوسی نیومده بود. یک سری عکس بچه هاشون رو گرفته بودند تو دستشون که اتوبوس که اومد به آزاد شده ها نشون بدند که ببینند آیا بچه های این ها را جایی دیدند؟ زنده اند؟ مرده اند؟ کجاند بالاخره؟
همینجور شروع کردیم راه رفتن به سمت بالای خیابون تا اگر اتوبوسها اومدند جلو جلو ببینمشون. انگار جلوتر که می رفتیم به رسیدنشون نزدیکتر می شدیم. هی رفتیم و رفتیم. وسطش گاهی اتوبوس که می اومد می رفتیم زیر اتوبوس شلوغ پلوغ می کردیم صلوات می فرستادیم. یک شادی عجیبی در فضا بود که هیچ وقت قبلش ندیده بودم. بار بعدی که چنین فضایی را دیدم خیلی سال گذشت بعد بازی ایران استرالیا. اون روز که یهو همه مردم بی برنامه قبلی ریختند وسط خیابون جشن گرفتند.
ما از ساعت هشت نه صبح همینجوری برای خودمون که رفتیم و رفتیم دیگه شد ساعت دو بعد از ظهر هوا گرم گرم. مردم هم کم کم رفتند خونه هاشون استراحت کنند. خیابون خلوت شد ما هم خسته و تشنه و هلاک. بعد یادمون افتاد باید برگردیم خونه. ولی تا خونه خیلی راه بود. بعد گفتیم چه کار کنیم؟
رضا گفت من ده تومن دارم بیا تاکسی بگیریم برگردیم خونه رسیدیم پنج تومن به من بده؟ گفتم باشه. یهو در همین حین چشمش افتاد به ساندویچی. گفت یا. یه کم مکث کرد. دوباره گفت یا بریم ساندویچ بخوریم قوی بشیم بعد پیاده برگردیم. گفتم نه همون تاکسی خیلی فکر خوبیه. میرم خونه غذا می خوریم. یه کم نگاه کرد گفت ساندویچ بهتره. چی می گفتم پول مال اون بود. لعنت به من که همینجوری دمپایی پا کرده و نکرده و صبحانه خورده و نخورده پا شده بودم اومده بودم وسط خیابون. گفتم باشه بابا. بریم.
رفتیم یک ساندویچ نصفه الویه خریدیم ده تومن. دیگه ساندویچ نصفه چیه که دو نفر آدم بخواهند با هم بخورند. نفری یه دو سه تا گاز بیشتر بهمون نرسید. وایستادیم تو مغازه خوردیم. گرم بود. از آسمون آتیش می بارد. داخل مغازه از بیرون هم گرمتر. به مغازه دار گفتیم یک لیوان آب میدی؟ گفت برید اون طرف خیابون اون مرد که داره در مغازه اش را می شوره از شلنگش آب بخورید. ساندویچ را خوردیم آب را خوردیم. دیگه به قول رضا قوی شدیم راه بیفتیم که تازه متوجه شدیم بابا مشکل از خستگی است چطور این همه راه را برگردیم. با بدبختی برگشتیم خونه. رسیدم خونه. اینقدر خسته و گرمازده بودم که حد نداشت. فقط اومدم خوابیدم زیر کولر.
غروبی رضا دوباره اومد در زد که هومن هومن. بیا بریم اسرا آزاد شدند. هوا هنوز آتیش می بارید. گفتم ظهر آزاد شدند. گفت نه پسر خانم فلانی آزاد شده بیا بریم خونه شون شیرینی بخوریم. گفتم خونه شون کجا است؟ گفت نزدیکه همون نزدیک همون جایی که ظهری رفتیم. گفتم برو گمشو بابا. شیرینی رو هم خودت بخور. در خونه را بستم رفتم گرفتم زیر کولر خوابیدم.
پایان
