حاج خانم و خورشت کرفس

یه دوستی داشتم یه ماجرای را تعریف می‌کرد که شنیدنی است. چند سال پیش ماموریت کاری بهشون محول میشه یکی از شهرستانهای ایران. برای یک بانک دولتی کار می‌کردند و دستگاه‌های ضدسرقت نصب می‌کردند. ماموریت را به ایشون و یک نفر دیگه میدند. نفر دوم به این دلیل انتخاب میشه که اصالتا اهل همین شهر است و مادرش هنوز همونجا زندگی می‌کنه. این دو نفر سر کار خیلی هم سر به سر همدیگه می‌گذاشتند. بانک خودش استراحتگاه در این شهر داشت. اما نفر دوم گیر میگه که محاله اجازه بدم بری جای دیگه. حتما باید بریم خونه ما. اصلا مادرم ناراحت میشه بفهمه دوستم نیومده. این هم میگه من زحمت نمیدم چه کاریه مزاحمتون بشم؟ میگه نه اصلا محاله. حتما باید بیایی مادرم اصلا منتظر ما است. اگر نیایی ناراحت میشه.

دو نفری بلند میشند میرند خونه مادر طرف. مادرش هم میاد و خیلی ازشون استقبال می‌کنه. از مهمون می‌پرسه شما چی دوست نداری؟ این دوست ما هم میگه حاج خانم چه فرمایشه؟ شما هر چی درست کنید ما دوست داریم. میگه نه، واقعا می‌خوام بدونم چی دوست نداری که اون را یه وقت براتون درست نکنم. این هم تو رو در بایستی میگه به خدا راضی به زحمت نیستم. هر چی درست کنید ما روی تخم چشممون می‌گذاریم.

هی این تعارف میره و برمی‌گرده و در نهایت این طرف دیگه برای اینکه بحث تمام بشه میگه حاج خانم من خورشت کرفس دوست ندارم ولی هر چی دیگه باشه می‌خورم. به خدا شرمنده که اینجوری زحمت دادم. حاج خانم هم میگه نه چه حرفیه؟ چه زحمتی؟ شما مثل پسر خودمی. هیچ فرقی با بچه خودم نداری. زحمت چیه!

فرداش میرند سراغ کار و شب برمی‌گردند خونه. سفره می‌چینند و می‌بینند حاج خانم خورشت کرفس آورد. این حالا هی پیش خودش فکر می‌کنه چی شد؟ نکنه سوتفاهم شد؟ فکر کرد گفتم دوست دارم؟ هی معذب این پا و اون پا می‌کنه که چی بگه. نهایت میگه زشته. این مادر زحمت کشیده، آخه چی بگم؟ یه شب که هزار شب نمیشه. می‌خوره.

فردا صبح دوباره میرند سراغ کار و شب برمی‌گردند. دوباره سفره می‌چینند و غذا میارند. می‌بینه باز خورشت کرفس پخته. این حالا شب قبل غذا را بزور خورده و با برنج و ماست شکم خودش را سیر کرده بود به وعده غذای امشب دوباره همون غذا. دهنش را باز می‌کنه یه چیزی بگه؟ میگه شاید این همون غذای دیشبه. حالا این پیرزن که بدهکار نشده هر شب برای ما غذای تازه درست کنه. طلبکار که نیستم. یه جوری سر می‌کنه و بالاخره از زور گرسنگی می‌خوره.

فردا شب و پس فردا شب هم این بساط تکرار میشه. این هم دیگه می‌خوره میگه جهنم. من الان دیگه نمی‌تونم بعد از اینکه دو سه شب این غذا را خوردم بگم دوست ندارم. می‌خوره و به خودش لعنت می فرسته که اصلا چرا اون شب اول دهن باز کرد.

اینها پنج روز اون شهر می‌مونند و حاج خانم هر شب برای اینها خورشت کرفس درست می‌کنه. شب آخر دیگه طرف شاکی میشه. شوخی و جدی میگه حاج خانم اون سوال پرسیدن شب اول چی بود؟ این خورشت کرفس پشت هم چی؟ حاج خانم میگه به قصد پرسیدم. هر چی گذاشتند جلوت باید بخوری. یعنی چی خورشت کرفس دوست ندارم!

تازه دوزاریش می‌افته حاج خانم به صورت خود خوانده قصد داشته تربیتش کنه. سوتفاهم و این حرفها در کار نبوده.

پانوشت: این حاج خانم قضیه‌اش اونهایی هستند که وقتی یکی میگه فلان غذا را دوست ندارم می‌گند خوبش را نخوردی. بعد به زور می‌خواند غذا را بکنند تو حلقوم یارو که بخور خوشت میاد. مدل تیپیکال آدمی که فکر می‌کنه خیر و صلاح بقیه را بهتر از خودشون می‌دونه و اینجوری داره به طرف لطف می‌کنه.