خانم دکتر برنه براون که به خاطر سخنرانیهای تد تاکش معروف شد. کتابی داره به نام Dare to Lead که احتمالا ترجمه فارسیش میشه جسارت رهبری داشته باش یا چیزی شبیه به همین مضمون. در کتاب داستانی را تعریف می‌کنه از دخترش زمانی که کلاس سوم دبستان بود.
دخترش روزی با ناراحتی میاد خونه و گریه می‌کنه. زنگ تفریح رازی را به دوست نزدیکی گفته بود و دوستش راز را به همه کلاس میگه و بعد همه کلاس به دختر می‌خندند. همه اعتمادش به دوستش فرو می‌پاشه.
اعتماد مثل یک شیشه خالی مربا است. هر وقت به دوستی حرفی را می‌زنیم و اون دوست بهش توجه می‌کنه یه تیله به اون ظرف شیشه‌ای اضافه میشه. هر وقت دوستمون روز تولد ما را یادش می‌مونه، هر وقت یادش میاد اسم مادربزرگی که ازش حرف زدیم چیه، هر وقت یادش می‌مونه وقتی مریض هستیم سراغمون را بگیره. با هر توجه اینجوری یک تیله به اون ظرف شیشه‌ای اضافه میشه. اعتماد به یکباره و در اثر یک کار بزرگ طرف مقابل ایجاد نمیشه. اعتماد ذره به ذره و با توجه‌های کوچک ایجاد میشه.
بی اعتمادی چی؟ بی اعتمادی مثل این لگدی است که دوستمون به ظرف شیشه‌ای می‌زنه. وقتی به ظرف شیشه‌ای پر از تیله لگدی می‌زنیم فقط یک تیله از شیشه کم نمیشه. گاهی ظرف واژگون میشه و نصف تیله‌ها می‌ریزه. گاهی بیشتر. گاهی اصلا ظرف می‌شکنه و دیگه تیله‌ای داخلش نمی‌مونه. فراموش نکنیم که ساختن اعتماد سخته، از بین بردنش راحت.
