آقا جون

آقاجان ما از دست شما گله داریم. آقاجان ما دلمان اینجا دارد می ترکد. ما صبحهای زود بیدار می شویم کنار پنجره می نشینیم و با خودمان فکر می کنیم که روزگار همین خواهد ماند؟

آقاجان ما مغزمان دیگر نمی کشد حوصله هم نداریم. دلمان هم تنگ می شود. آقاجان شما چطور دلت تنگ نمی شود؟‌ شما چطور هنوز حوصله داری؟ اصلا شما حوصله داری؟ شما که هیچ وقت حرف نمی زنی.

آقاجان ما اصلا شک افتاده ایم که شما دیگر زنده هم نیستید و گرنه آقاجان دلتان که از سنگ نیست. هست؟ آقاجان شما اصلا در دلتان چی می گذرد؟ در کله تان چه می گذرد؟ حرف که نمی زنید. خب دل ما ترکید دل شما چی؟

آقا به خدا نا امید شده ایم. به خدا این رسم رفاقت نیست. ما البته با شما اصلا رفاقتی هم نداریم. شما اصلا چه بسا ما را هم نمی شناسید. چه بسا بگویید رفاقت چه؟‌ آش چه کشک چه؟ آقا ولی به خدا ما دلمان به همین شما خوش بود. اصلا به همین شما خوش است وگرنه ما دستمان به کجا بند است؟ ما که سگ تیپا خورده این و آن شده ایم. ما که کسی اصلا آدم حسابمان نمی کند. ما دلمان به همین خوش است که شما را داریم.

هر وقت سر به سرمان می گذارند دلمان به این گرم است که شما حالت خوب است. ولی شما که اصلا شاید ندانید. از کجا بدانید؟ ما که هیچ وقت به شما نگفتیم. شما ولی همیشه به ما لبخند می زنی. ما لبخند شما را که صبح ها می بینیم. دلمان قرص می شود. شما الکی که لبخند نمی زنید. شما حتما چیزی می دانید و گرنه آدم که دیوانه نیست الکی لبخند بزند. شما با لبخند می خواهید به ما بگویید حواسم به تو است. تو را می بینم. تو را دوست دارم. ما می فهمیم.

پایان

هومن مزین

همین نوشته را با صدای ز در ساندکلاد بشنوید