«غزل ستونِ استواری سرودهٔ رزیتا دغلاوی نژاد»
اگرچه جانی و خستگی به جان داری
تو در میانِ طوفان، پناهِ من، ای پدر
همان تکیهگاهی که در سختیِ روزگار
همه امید و همه راه، پناهِ من، ای پدر
اگرچه دستت به پیشانیِ پینه بسته
تو در سکوت، همه معنا، پناهِ من، ای پدر
تمامِ دنیا اگر سد شود بر سرِ من
تو آن مسیرِ روان، پناهِ من، ای پدر
اگرچه سالیانی که گذشت از تو سخت
تو در دلِ من، همه دنیا، پناهِ من، ای پدر
به نامِ تو خُدا را سپاس میگویم از صمیم
که تو نوری، که در این ظلمت، پناهِ من، ای پدر