داستان کودکانه «پارسا و معمایِ رباتِ گمشده»
نویسنده: رزیتا دغلاوی نژاد
روزِ بزرگِ مسابقات
سالنِ مسابقاتِ علمیِ شهر پر از هیاهو بود. رباتهای دانشآموزان روی میزها ردیف شده بودند. پارسا و گروهِ سه نفرهاش (سارا، علی و پارسا) ماهها روی رباتشان کار کرده بودند؛ رباتی که قرار بود در مسیرِ پرپیچوخمِ مسابقه، زبالههای کوچک را جمعآوری کند. پارسا با هیجان گفت: «ما بهترین تیم هستیم، چون رباتِ ما دقیقترین بازو را دارد!»
اتفاقِ غیرمنتظره
مسابقه شروع شد. همه چیز عالی پیش میرفت. اما ناگهان، یک صدایِ بلند شنیده شد: «ترااااق!»
رباتِ تیمِ رقیب، در میانهی مسیر گیر کرد و چرخِ کوچکش شکست. آنها ناامیدانه به رباتشان نگاه میکردند. داور گفت: «اگر تا ۵ دقیقه دیگر ربات حرکت نکند، تیمِ شما از مسابقه حذف میشود.» رقیبانِ پارسا، یعنی «تیمِ خورشید»، در حالِ گریه کردن بودند.
قهرمانیِ واقعی
پارسا به رباتِ خودش نگاه کرد، بعد به تیمِ رقیب. او میتوانست فقط به فکرِ برنده شدنِ خودش باشد، اما چیزی در قلبش گفت: «مسابقه بدونِ رقیب، اصلاً مسابقه نیست!»
او به دوستانش گفت: «بچهها، ما باید کمک کنیم.»
آنها با سرعت به سمت تیمِ خورشید دویدند. پارسا با مهارتِ مکانیکیاش، متوجه شد که چرخِ رباتِ آنها فقط از جایش در رفته، اما نیاز به یک «بستِ محکم» دارد.
همکاریِ علمی
پارسا از قطعاتِ یدکیِ رباتِ خودش که در کیفش بود، یک بستِ فلزی کوچک ساخت. سارا و علی هم به او کمک کردند تا آن را نصب کنند. رباتِ تیمِ رقیب دوباره زنده شد!
تیمِ خورشید با تعجب گفت: «چرا به ما کمک کردید؟ حالا شاید شما ببازید!»
پارسا لبخند زد و گفت: «علم یعنی یاد گرفتنِ اینکه چطور دنیا را جای بهتری کنیم، نه اینکه فقط مدال بگیریم.»
لحظهیِ داوری
مسابقه به پایان رسید. تیمِ پارسا اول نشد، آنها دوم شدند، چون زمانِ زیادی را صرفِ کمک به رقیبشان کرده بودند. تیمِ خورشید اول شد.
اما وقتی زمانِ اهدای جوایز رسید، داور اعلام کرد: «امروز ما یک برندهیِ خاص داریم. قهرمانِ واقعی، کسی است که علمش را برایِ یاریِ دیگران به کار گرفت.»
داور مدالِ «قهرمانِ اخلاق و علم» را به گردنِ پارسا انداخت.
یکِ بزرگِ درخشان
آن شب، پارسا مدالِ خودش را کنارِ پیچ و مهرههایِ روی میزش گذاشت. او میدانست که موفقیتِ واقعی، در کنارِ هم بودن است. او فهمید که علم، یک ابزارِ جادویی است؛ اگر از آن برای خودت استفاده کنی، موفق میشوی، اما اگر از آن برای دیگران استفاده کنی، «قهرمان» میشوی.
نویسنده: رزیتا دغلاوی نژاد