«گوهر عشق»
مقبول به عشقم شده ای سرور من
ممنون که شدی هم نفسم همسر من
هر شب که ستاره ی نگاهت جاریست
مشغول تماشای توام مظهر من
پر مشغله تر از همه درکار تو ام
تا یافته ام اصل تو را گوهر من
در پشت سرم شکسته پل های غم
هر پل که زدم سوی تو شد معبر من
آغوش تو اسمان پر بارانست
یک شهر ِشمالی شده در بستر من
از حادثه ها عبور کردم با سوز
در هر قدمت ریخته خاکستر من
هر دسته گلی که داده بودی دستم
امروز چه خوش بو شده دور و بر من
با عشق ، محمّد که رضای دلمی
مقبول دلم هست دلت سرور من