«غزل پیر خردمند سرودهٔ رزیتا دغلاوی نژاد»
چون یادگارِ کهنسالیاش به سینه نهان است
کتابِ قصهی عمرش، حکایتِ دو جهان است
به روی طاقچهی دل، غبارِ خاطرهها نیست
که چشمهای صبورش، همیشه آینهخوان است
نشسته باز به کرسیِ عشق، پیرِ خردمند
که در میانِ کلامش، بهارِ عطرِ زمان است
سفید کرده سرش را به پایِ تربیتِ ما
نگاهِ پر تپش او، چراغِ خطِّ امان است
در آن سکوتِ نجیبش، هزار نکته نهفته
پدربزرگ که خود، معنیِ بلندِ مکان است
کِشید دستِ نوازش، به روی شانهی دنیا
که عشق در نظرِ او، فقط گذشت و توان است