غزل پدربزرگ — سرودهٔ رزیتا دغلاوینژاد
در دلِ گنجینهٔ عمرش، قصههایی بیشمار است
هر نگاهش، دفتری از مهربانیهای ناب است
دستهایش سندِ سالهایی است کز تلاش و عشق پر شد
گنجِ صبر و قندِ لبخندش خزانها را جواب است
قصه که میگوید، شب را پرده از مهتاب میرباید
عطرِ نانِ داغِ صبحش، رازِ آن روزهای تاب است
ابروی از هم گشوده، دامنِ رحمت گشوده است
آسمانِ سینهاش، جایِ من و خواهر و آب است
نام او در سینهام، نقشِ کتیبهای است کهن
هر نفس، بر قابِ دل، تصویرِ او بینقاب است
گرچه مویش گشته چون برف، دلش چون کوهِ ایمان
پدربزرگم، سروِ کهنِ خاطراتِ پر شتاب است