غزل مادربزرگ — سرودهٔ رزیتا دغلاوینژاد
در دلِ باغِ بهشت، مادربزرگم گلِ باغ است
هر نفس، عطرِ دعایش به جهان، نور و فراغ است
دستهایش کهنهتر از قابِ سالهاست، اما
در لطافت، مرهمِ زخمِ دلِ من، شام و صباح است
بویِ نونِ سنگک و چایِ دمِ صبحِ حیاطش
خاطراتی است که در جان و دلم سبز و رواق است
قصههایش ز سرِ شب، گرهِ خوابِ مرا باز
میگشاید که گلِ مهتابی در سینه، انبساط است
تسبیحش ذکرِ خدا، چادرِ سفیدش ملائک
رویِ مهتابیِ او آینهی لطفِ خداست
گرچه مویِ سرش از برفِ زمان گشته سفیده
قلبِ او گرمتر از نانِ تنوری سحرگاه است
مادربزرگ، ای تپشِ مهربانی و صبوری
نامِ تو در دلِ من، تا ابد آیهٔ رضاست