«غزل سپهرِ محبت سرودهٔ رزیتا دغلاوی نژاد»
ای که در پهنهٔ جان، قلمروِ تو جاریست
محمدرضا، تویی که در هستی، تنها مایهٔ باری هستی
رحمانیات، چون آسمانی بیکران و بیانتها
در میانِ فضا، تویی تنها مایهٔ زیبایی هستی
تو همان وسعتِ عشق در دلِ تنگیِ جهان
ای که در تمامِ لحظه، تنها سپهرِ محبت هستی