«غزل تکیهگاهِ روح سرودهٔ رزیتا دغلاوی نژاد»
ای که در لرزشِ دل، تنها ثباتِ منی
محمدرضا، تویی که در جان، تنها مایهٔ استواری هستی
رحمانیات، چون ریشهای در عمقِ خاکِ وجود
در میانِ تلاطم، تویی تنها مایهٔ پایداری هستی
تو همان ستونی که روحم را برپا میدارد
ای که در تمامِ مسیر، تنها تکیهگاهِ روح هستی