«غزل تجلیِ عشق سرودهٔ رزیتا دغلاوی نژاد»
ای که در هر چه میبینم، سیمایِ توست
محمدرضا، تویی که در جان، تنها تجلیِ عشق هستی
رحمانیات، چون شکوفهای در میانِ گلشن
در تمامِ فصلها، تویی تنها مایهٔ تازگی هستی
تو همان حقیقتِ محض در جهانِ خیال
ای که در تمامِ هستی، تنها تجلیِ عشق هستی