«طنینِ مطلق»
از آن شکوهِ کمال، جانی به لرزه افتاد
که نامِ حق، بر زبانِ هستی، مِهرِ تابد
تو آن جلال و جلالی که در فکرهایِ ما
تکاپویِ بیکران، از او به حیرت تابد
تویی که از نطقِ تو، کلمه در کمال آمد
و از سکوتِ تو، همه رازها به بیرون آمد
نه حدّ و مرزی برایت، نه پایان و نه آغاز
که در خداییِ تو، زمان، در هم شکسته آمد
به یک اشاره، جهان شد نظمِ زیباروی
به یک نگاه، سکوتِ کائنات، غوغایی شد
ستارهها در پیِ نظمِ تو، رقصان شدند
و خورشیدها، از تماشایِ تو، شیدا شدند
تویی که در هر ذرهای، نشانی از خود داری
و در هر موجی از دریا، شکوهِ خود را داری
ای کعبهیِ دل، ای مظهرِ آن عشقِ بیحدّت
منِ گناهکار، به آستانت، زِ نیاز آمد
تویی که هر چه هست، از تو، به تو، باز میگردد
خداوندا! تویی، پایانِ هر راه و هر مقصد